Ik ken eigenlijk niemand die er geen last van heeft (gehad); het diepliggend statement over jezelf dat je niet goed genoeg bent…
Bij een overtuiging is het zo dat het om een stelling gaat die voor jou een waarheid is als een koe! Daar bedoel ik mee dat je op dit moment heel goed tegen jezelf kunt zeggen; “Natuurlijk ben ik goed genoeg, kijk maar wat ik allemaal heb bereikt, durf en ambieer”. Je kunt vaststellen dat het niet waar hoeft te zijn.

Maar diep, diep van binnen leeft er toch nog “Ik ben niet goed genoeg”. Dit hindert je juist als het moeilijk wordt of als je een lastige taak te doen hebt. Onbewust word je namelijk aangestuurd met “ik ben niet goed genoeg” en gaan de dingen niet zoals je wenst. Je voelt je ‘te klein’ of zelfs onmachtig.

Belemmerende overtuigingen zijn een bodem voor angst en zenuwen bij presenteren.  Ze staan je in de weg om vrij voor een groep te staan en je kunt niet laten zien wat je in huis hebt. Ze hinderen overigens je hele functioneren en je dagelijks leven.

Het zijn overigens niet gedachten die het echte probleem vormen. Een probleem ontstaat wel als we onze gedachten geloven alsof ze de waarheid zijn.

Wat zijn overtuigingen dan precies? Het zijn brede en algemene stellingen (generalisaties) die we maken over anderen, het leven en onszelf. Het zijn geen feiten, maar we handelen ernaar alsof het feitelijk zo is. Het is onze versie van de werkelijkheid, gebaseerd op wat we voelen en waarnemen over onze ervaringen. Vaak hebben ze een zwaar oordeel. Soms zijn het die herhalende stemmetjes in het hoofd en anderen zeggen ze hardop. Bijvoorbeeld: “Het leven is zwaar” – “Ieder krijgt zijn portie ellende“ – “Als ik een fout maak, word ik afgewezen” of “Wat ik te zeggen heb, is niet belangrijk”. En zo zorgt de laatste er absoluut voor dat je met moeite het woord neemt of jezelf profileert.

Hoe kom je aan die stoorzenders? Je wordt er in ieder geval niet mee geboren. Als pasgeborene ben je een compleet pakketje zuivere mogelijkheden. Daar hoeft niets aan opsmuk bij. Ze ontstaan in de loop van je leven. Vaak juist in je jonge jaren.

Overtuigingen ontstaan door breed te generaliseren, door een algemene betekenis toe te kennen aan de gebeurtenissen in je leven. Kinderen zijn daar goed in. Ze zien de dingen vaak zwart/wit en heel erg breed. Als ze op hun donder krijgen concluderen ze snel dat ze niet goed genoeg zijn. Als ze een ouder of kleuterjuf horen zuchten concluderen ze weer dat ze niet goed genoeg zijn. En dat vele vele malen, gedurende vele jaren.

Zelf had ik ooit behoorlijk last van “Ik ben niet goed genoeg” en andere rotzinnen. Ik ging op zoek naar hoe je die monsters de nek omdraait. Een lange weg liep van Albert Ellis (RET) en Byron Katie naar Tony Robbins en nog veel meer. Ik zag wel opening, maar vond niet precies wat ik zocht. Ik leerde namelijk dat wat ik ooit concludeerde uit mijn ervaringen (vooral als kind), fout of op zijn minst irreëel zou zijn geweest. Daar werd ik niet vrolijk van. Ik voelde me al ‘niet goed’ en nog meer besef van fouten hielp me niet.

Verder moest ik allerlei tegengestelde regels, omkeringen of nieuwe betere gepimpte zinnen gaan gebruiken en inprenten. Affirmaties heten ze. Soms wel 30 dagen lang, XX keer per dag (“ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg….” pfff). Vreemd, want diep van binnen geloofde ik dat toch niet?

Ik was toch nog steeds in mijn wezen een compleet mens? Waarom zouden nieuwe of betere regels dan nodig zijn? Dat voelde als dingen erbij plakken die niet van mij zijn.

Ieder individu geeft een eigen betekenis aan dingen. Zo kan ik bij het zien van een lucifer denken aan kaarsjes en de veilige warmte van thuis voelen. Een ander kan denken aan een gevaarlijke brand en angst ervaren. Iemand kan ook denken aan een barbecueparty en in de stress schieten omdat er veel voorbereid moet worden en weer een ander heeft juist voorpret over de op handen zijnde maaltijd. Iedereen geeft dus een eigen betekenis aan alles om hem heen.

Het laatste zetje in de goede richting kwam voor mij van Morty Lefkoe (VS); “Als wij de betekenis aan de dingen, mensen en ervaringen geven….dan heeft de gebeurtenis of ervaring zelf geen betekenis.”
Gebeurtenissen hebben geen inherente betekenis! Ze gebeuren (punt).
Dit besef sloeg bij mij in als een bom. Ik hoef dus ook niet aan alles betekenis te geven…

Prettig voor het nu, maar hoe kom je dan los van die diepgewortelde sturing van ‘Ik ben niet goed genoeg’? Door te onderzoeken en te accepteren dat er ook andere mogelijke conclusies zijn dan die ene die je altijd en stelselmatig hebt getrokken uit je ervaringen. Daarmee is jouw interpretatie niet fout (geweest), maar puur het besef dat er andere interpretaties bestaan voor dezelfde gebeurtenissen, maakt dat je brein ‘Ik ben niet goed genoeg’ niet meer als DE waarheid beschouwt, maar als EEN mogelijkheid.

Ik had als kind dus niets fouts of irreëels gedaan. Ik kon gewoon nog niet beseffen dat er ook andere interpretaties mogelijk waren voor wat er gebeurde. Ook hoefde ik me niet bezig te houden met een schuldvraag “Wie heeft mij dat aangedaan” (ouders/beroepsopvoeders/vriendjes), want IK gaf betekenis aan de dingen om me heen. Wat een bevrijding.

Dat wat ik jaren als DE waarheid met me meedroeg, bleek niet DE waarheid. Het bestond nooit in de wereld, alleen in mijn hoofd.
Met dat besef verdwenen de oordelen en de gevoelslading uit de woorden “Ik ben niet goed genoeg”…. Voorgoed! Het zijn nu alleen nog woorden die geen werking meer hebben.

Maar dat is niet het enige wat het me opleverde. Puur het besef dat een gebeurtenis geen betekenis heeft an sich, maakt dat ik er niet snel hinderende overtuigingen bij krijg!

Deze winst en vrijheid gun ik iedereen.
Veel succes met jouw persoonlijke groei in zichtbaarheid en presenteren.
Je reactie op dit artikel is van harte welkom.

Hoe stop ik “Ik ben niet goed genoeg” ? is a post from: StreamConsult

Veel sprekers hoor ik zeggen; “als er maar interactie op gang komt dan loopt mijn presentatie wel. Dan voel ik me niet zo in mijn eentje staan en heb ik minder last van zenuwen.” Dat effect begrijp ik. Een grote bron van ontspanning zit inderdaad in het het contact met je publiek. Echter een presentatie is nooit een aaneengesloten discussie of een doorlopende vraag- en antwoordronde. Dit artikel gaat over hoe je snel en effectief bij aanvang dat gevoel van interactie en contact kunt krijgen zonder daadwerkelijk in gesprek te zijn met je publiek.

“Bestook me a.u.b. met vragen, anders sta ik zo’n monoloog te houden!” Zo opende een woordvoerster van een bedrijf onlangs een seminar. Het publiek was verward en de spreekster vervolgde de weg die ze zelf had geplaveid; een monoloog! Het resultaat was er ook naar; een afwachtend publiek dat niet gemotiveerd was om te luisteren. Zo’n moeizame start herstel je niet makkelijk.

Hoe ontstaat dat nou, zo’n ‘eilandgevoel’? Dat komt omdat er iets ontbreekt aan hoe je voor de groep staat en hoe je je publiek benadert. Vooral aan het begin van een speech is het nodig om een brug te slaan tussen jou en het publiek. Hoe kun je dat doen?

1)Allereerst is het van belang om aanwezig te zijn. Nu zul je misschien denken ‘maar ik sta er toch gewoon?’. Er is echter een wezenlijk verschil tussen er staan en aanwezig zijn. Aanwezig ben je als je je aandacht ook echt beschikbaar stelt aan alle aanwezigen. Dat betekent dat je open staat voor contact en met een positieve intentie naar je toehoorders kijkt.

Dat kan alleen als je daar je rust voor neemt. Als je snel het podium op rent of druk met papieren of apparatuur bent, ben je niet aanwezig. Als je losbarst met een grap of ‘Goedemorgen, ik ga iets vertellen over…..!’, ben je niet aanwezig!
Aanwezig ben je als je de rust neemt om eerst het contact -als vanzelf- te laten ontstaan; door in een moment van stilte enkele mensen aan te kijken. Dit is echt een hele belangrijke stap om instant te kunnen aansluiten!

2)Om echt de kloof te dichten en je publiek te motiveren om met je mee te gaan kun je nog iets doen. Je kunt in je openingsfase duidelijk maken dat je gaat antwoorden op een vraag of probleem dat leeft bij je publiek. De mensen die naar jou komen luisteren willen zich bevestigd voelen. Ze willen erkend worden in hun probleem of behoefte.

Er moet een soort verlangen ontstaan om meer van je te horen.
Ze willen voor zichzelf vaststellen dat ze er goed aan doen om daarom aandacht te schenken aan jouw verhaal.
“Aan het eind van deze presentatie heeft u geleerd wat u kunt doen als uw peuter grenzen blijft overschrijden.” Of “Ik nodig u uit om samen met mij stil te staan bij de betekenis van dit onderzoek en te ontdekken waarom dit onderzoek het verschil gaat maken.”

3)Tenslotte kun je letterlijk WIJ en U/Jij-taal gebruiken i.p.v. IK-taal om een brug te slaan.
Dat kan in de vorm van een (retorische) vraag waar niet direct een verbale reactie op hoeft te volgen, maar een andere; bijvoorbeeld een hand opsteken. “Wie van u heeft wel eens moeite met het vinden van een sterke opening bij presenteren?” In plaats van “Ik heet Elvin en ik ga het hebben over openingen bij speeches.”
“Wie van jullie heeft er al meer dan 50 connecties op LinkedIn?” In plaats van “Ik ben online netwerkexpert en ik ga iets vertellen over linken met mensen.”

U/jij-taal kan ook in de vorm van een vraag die de toehoorder alleen in gedachten een antwoord laat formuleren. Bijvoorbeeld “Herkent u zo’n situatie waarin iedereen een lotje krijgt en uitgerekend uw hand wordt overgeslagen?”. Of “Geloof je dat je een topinkomen kunt verdienen als je niet jouw boodschap voor groot publiek kunt overbrengen?” Op deze manier raakt de toehoorder vanzelf betrokken.

Het is van essentieel belang dat je zowel energetisch (aandacht) als inhoudelijk aansluit bij je publiek. Dan kom je van een ik-verhaal in een wij-verhaal. Voor meer gemak, effect en plezier bij spreken en presenteren.

Je reactie op dit artikel is welkom.

Van een ik-verhaal naar een wij-verhaal is a post from: StreamConsult

Een volle zaal. Tweehonderd hoofden zijn gericht op jou. Je voelt je hartslag in je keel. Terwijl je toch al eerder voor groepen hebt gestaan. Je zenuwen lijken met je aan de haal te gaan. Wat kun je doen met zenuwen die je vlak voor je presentatie of speech overvallen omdat je voor een grotere groep staat dan je gewend bent? Daarover gaat dit artikel.

Laatst belde Roy voor een telefonische coaching. “Ik heb vreselijk last van zenuwen en jij kunt mij daar vast vanaf helpen.” Of ik nog snelle tips heb voor zijn spreekangst. Roy presenteert regelmatig, maar dit keer bestaat het publiek uit zo’n 200 mensen en normaal spreekt hij voor groepen van maximaal 40 personen. Hij zegt dat hij daarom voor het eerst last heeft van spreekangst en over twee dagen is het al zover.

“Komt die angst nu pas op?” Vraag ik hem. Nee, de spanning neemt al dagen toe en nu is het zo heftig dat hij diarree heeft. Letterlijk ‘hoge nood’ dus. Het komt vaak voor dat sprekers die menen nooit (echt nooit) last te hebben van zenuwen, al ruim voor een presentatie wel degelijk een aanrollend en stijgend spanningsniveau hebben. Vooral als de context van de speech een andere is dan waar ze bekend mee zijn. Ze drukken de spanning weg door het er maar niet over te hebben of in zichzelf te ontkennen. Dit kan grote gevolgen hebben voor het moment suprême. Bij het aanbreken van het eerste spreekmoment stijgt de adrenaline nog eens extra met allerlei ongewenste fysieke symptomen als gevolg.

Het is belangrijk te leren om in een vroeg stadium spanning te onderkennen en daar uiting aan te geven. Je kunt pas jezelf leiden als je zelfbewust bent. Dit vraagt om een ander proces dan tips en trucs toepassen. Die les knoopt Roy in zijn oren voor een volgend keer. Hij is geschrokken van zichzelf en wil in de nabije toekomst hier verder met me aan werken. Zo’n verrassing wil hij nooit meer.

Voor nu is het besef voldoende dat alleen hijzelf de sturing kan organiseren die nodig is om de toespraak te houden. Als een klein kind wil hij zich daarom laven aan de tips die hem NU moeten redden en hij wil ALLE tips die ik heb! Met deze paniek krijgt hij juist minder adviezen. Het bewust toepassen van allerlei instructies aan jezelf in een angstige situatie, is al een hele opgaaf. De kunst is om je dan juist te beperken tot dat wat haalbaar is. Dan kan het resultaat kan opleveren.

1) Om te beginnen is het effectief om je gedachten te onderzoeken die de grootste spanning opleveren. Bij een groter publiek zijn dit vaak gedachten die ongelijkwaardigheid uitdrukken (ik ben alleen, zij zijn met velen). Ze zijn onhandig en niet nodig. Pure energieverspilling. Ze verdienen je aandacht niet. Vervang ze door gedachten die een gelijkwaardigheid met je toehoorders uitdrukken. Voel maar eens het verschil tussen: “Zitten al die mensen wel op mij te wachten? Als die massa maar niet ziet dat ik zenuwachtig ben” -en- “Ik mag mijzelf en mijn verhaal zo dadelijk neerzetten voor veel mensen die hier wat aan hebben, ik voel adrenaline in mijn lijf en dat mag.”

2) Beschouw die massa van zoveel mensen als vele losse ‘relaties’ die je kunt aangaan. Roy geeft toe dat ie in één op één situaties geen diarree krijgt van de zenuwen. Even echt de aandacht voor elk individu dat je aankijkt. Energie volgt je aandacht.  Er ontstaat vanzelf contact met je publiek  waar je ontspanning in vindt.
Diezelfde middag nog kan Roy dit oefenen in een vergadering die hij voorzit. Telkens met één iemand zijn terwijl je spreekt.

3) Start je presentatie met stilte, zodat jij en je publiek een moment hebben om aan te komen. Je kunt even wennen aan elkaar en aan de nieuwe situatie. Met name bij een groter publiek is dit cruciaal. In het begin van een presentatie is er altijd een natuurlijk gat tussen spreker en publiek dat overbrugd moet worden, voordat er ruimte is om een boodschap te plaatsen. Jij kunt als spreker zo het publiek energetisch gezien overzien en ‘omvatten’ en beter in het moment komen om te speechen.

De dag na zijn toespraak belt Roy spontaan op; de tips maakten een wereld van verschil. Hij is tevreden. Onhandige gedachten vervangen, geeft rust en in stilte voor publiek beginnen helpt je om je aandacht te mobiliseren. Als ik hem vraag naar zijn grootste winstpunt zegt hij; “zo’n groot publiek is eigenlijk je grootste vriend, ik kan daar nog meer gebruik van maken. Dat principe van één op één met iemand zijn uit je publiek was voor mij een ware eyeopener. Het werkte enorm ontspannend!”

Je reactie op dit artikel is welkom.

Wat te doen bij zenuwen voor een groot publiek is a post from: StreamConsult

Ik heb ontdekt dat die ontspanning in een aantal principes schuilt
die iedereen kan toepassen. Daarom vertel ik je hier graag hoe je die
spreekspanning kunt verminderen.

1) De eerste belangrijke stap is het gevecht met de angst staken. Spreekangst is namelijk niet iets dat je onder controle kunt krijgen.
Focussen op je wens tot controle van de spreekangst geeft het tegenovergestelde. Je raakt verlamd! Accepteer de angst en spanning en laat dat zo zijn. Vecht niet tegen de angst. Pas dan kun je je focus verleggen.

Richt je aandacht vervolgens op de relatie met je toehoorders en blijf aanwezig met je aandacht in het ‘hier en nu’. De kunst is om welgemeend en met ontspannen, neutrale ogen beschikbaar te zijn voor telkens één iemand uit je publiek… zonder heel erg je best te doen. Zo verlies je namelijk ook niet jezelf in de ogen van een ander. Houd dit ’beschikbaar zijn’ per individu uit je publiek een paar seconden vast. Dit kun je ook al oefenen in een kleinere setting, bijvoorbeeld als je in een klein groepje met mensen staat te kletsen op een verjaardag. Als je dit doet, zul je merken dat er meteen meer rust en ontspanning over je heen komt en dat angstgevoelens verdwijnen.

2) Verder is het van belang te onderzoeken welke gedachten je hebt over presenteren. Iemand met spreekangst heeft vaak ideeën en beelden over presenteren en publiek die niet kloppen met de werkelijkheid. Het effect daarvan is dat je daarmee je eigen ervaringen koppelt aan angstige gevoelens. Deze beelden liggen vaak bewust of onbewust ergens op de lijn tussen de volgende 2 uiterste ‘nachtmerries’:
    1) De complete black-out. Je bent verlamd en sprakeloos. Je weet niet wat te doen. Er valt
een oneindige stilte en uiteindelijk zie je het publiek vertrekken…
    2) Je toehoorders zijn geen prettige, nieuwsgierige en goedwillende luisteraars, maar
afkeurende, vingerwijzende familieleden of oude bekenden die je uitlachen en
belachelijk maken…
Herken je hier iets uit of heb je zelf andere angstige beelden?

Het goede nieuws is; ze hebben niets met de werkelijkheid te maken! Formuleer zo’n beeld maar eens voor jezelf hardop en zie het onder ogen. Vaak verdwijnt dan al een deel van het gevaar.
Je kunt deze overtuigingen verder ombuigen door ze te vervangen door ondersteunende en reële ideeën. Bespreek met iemand die je vertrouwt maar eens welke gedachten je hebt over presenteren. Beoordeel samen eens of er niet een reëlere en ondersteunende overtuiging is die je kunt gaan gebruiken.
Zo zie ik zelf het houden van een presentatie als een kansrijke nieuwe ontmoeting met mensen. Voel maar eens na wat zo’n gedachte brengt.

3) Er bestaat bij velen een verband tussen toenemende spreekervaring en afnemende spreekangst. Hoe vaker je het doet, des te minder de spanning en andersom. Het is dus zaak om in actie te komen als je aan het vermijden slaat. (“Ach, doe jij die presentatie maar, jij bent daar veel beter in dan ik”) Je kunt nu al beginnen met het afleren van je angstgedrag door het nemen van een klein stapje, bijvoorbeeld een keer een toast uitbrengen op een jubilaris of voor een gezelschap een praktische mededeling doen over een auto die fout geparkeerd staat. De angst kun je niet overwinnen, maar wel jezelf. Dat goede gevoel over die eerste stappen geeft moed voor verdere acties.

4) Als je in de situatie komt dat je gaat presenteren en je voelt je zenuwachtig; uit je gevoel met woorden. Zeg tegen iemand vooraf dat je zenuwachtig bent of vertel aan je toehoorders dat het spannend voor je is. Deel dit gevoel en je zult merken dat de spanning acuut afneemt.

5) Ook het leren van spreek- en presentatievaardigheden vermindert absoluut onzekerheid. Kennis nemen van hoe je de dingen kunt doen en wat effecten zijn op je toehoorders, geeft je de mogelijkheid om met meer zekerheid keuzes te maken. Het kost je minder tijd en moeite om voor te bereiden en je kunt je meer ontspannen richten tot je publiek.

En als je werkelijk beschikbaar bent voor je toehoorders, zul je kunnen waarnemen dat ze in feite maar één wens hebben. Ook zij willen voor jou dat jij een goede presentatie neerzet! Maak gebruik van die steun.

Succes gewenst met jouw stappen om spreekangst te doorbreken.

Reacties op dit artikel zijn welkom.

Vijf manieren om spreekangst te verminderen is a post from: StreamConsult