Aangereden worden terwijl je fietst op een fietspad. Het overkwam mij onlangs bijna. De bestuurder had me niet gezien. Dat geloofde ik. Ze schrok nl enorm toen ze me van mijn fiets af zag springen. Vele excuses volgden.

Het probleem was niet haar zicht. Het had alles te maken met aandacht. Met de juiste aandacht ook. Ze heeft absoluut met haar hoofd van links naar rechts gedraaid voor ze het fietspad overstak, dat heb ik gezien! Maar ze had niet haar aandacht gericht op haar omgeving. Niet onbelangrijk als je aan het verkeer deelneemt.

Ik zie het ook terug in presentaties. Een spreker die het hoofd ronddraait en de ogen ongemerkt meeneemt. Ietwat glazig of schokkerig soms en te snel over de ziel van het publiek heen bewegend. Ik krijg dan de indruk alsof ie alleen met zichzelf bezig is. Mensen  in het publiek voelen dit ook. Ze voelen dat ze geen onderdeel zijn van het feestje, mocht de speech dan al een ‘feestjes-niveau’ hebben.

Er zijn ook sprekers die lang en actief ‘oog-con-tact’ met luisteraars maken. Met van die priemende koplampen die iets vooruit lijken te stuwen. Ik krijg dan meestal de neiging weg te willen. Dan is er wel ‘oogcontact’ geweest, maar voor mij waren de lijnen niet verbonden. Net zoals een voice-mail bericht van iemand die boos op je is; er is een contactmoment maar zonder ‘verbinding’.

Waarom is verbinding eigenlijk belangrijk? Daar kan ik kort en krachtig over zijn; relatie gaat namelijk vóór de inhoud. Als je publiek niet voelt dat jij als spreker voor hen aanwezig bent, zullen ze onbewust ‘nee’ tegen je zeggen. Ze haken af. Ze kijken misschien nog wel naar je, maar ze nemen je boodschap niet op.

Hoe zit het dan precies met die ogen als je presenteert? Hoe maak je goed oogcontact, krijg ik vaak als leervraag toegeworpen. Ik op mijn beurt vraag dan ‘is het nodig dat je iets (actief) ‘maakt’? Het pretendeert dat je het ook voor ‘elkaar kunt krijgen’ dat ‘oog-con-tact’, jij zelf in je eentje. Kijk toch eens hoe goed ik ‘oogcontact’ kan ‘maken’!

Voor mij is het geen verdienste noch een activiteit. Wat ik ooit leerde is dat je niet zo je best hoeft te doen met je ogen als je spreekt. Je hoeft alleen maar met je aandacht via je ogen ‘beschikbaar’ te zijn. Beschikbaar met neutrale en ontspannen ogen. Zoals naar een weiland met koeien kijken. En verder….eigenlijk niets! Dit heeft meer te maken met zijn dan met iets doen.

Eigenlijk doe je niets, alleen neutraal en onbevooroordeeld kijken, zodat je benieuwd kunt zijn naar wat er dan gebeurt en welke woorden zich aandienen. Er ontstaat daarmee een perifere, brede open blik. Er ontstaat ruimte. Ruimte tussen jou en al die gedachten die je zo in de weg kunnen zitten als je presenteert (“Ze zullen wel…”, “Wat als……” of “Ik ben niet….” etc.), ruimte voor de juiste woorden en ruimte voor verbinding. Het idee erachter is dat contact, of verbinding zo je wilt, namelijk vanzelf ontstaat als je beschikbaar bent.

Het lijkt een subtiel verschil in woorden ‘oogcontact maken’ of ‘beschikbare zijn via je ogen’, maar het effect terwijl je presenteert is enorm en onbegrensd! Wat ik zie als mensen beschikbaar zijn via hun ogen, is dat ze meteen ontspannen, aanwezig zijn, en als vanzelfsprekend hun zinnen laten ontstaan. Hoe meer je jezelf oefent in ‘niets doen’ hoe krachtiger en echter je uitstraling wordt. Je wordt op een natuurlijke manier ‘aantrekkelijk’ voor…geïnteresseerden, collega’s, personeel en klanten.

Met niets doen veel laten gebeuren. Wie wil dat niet? Ik nodig je uit je aandacht via je ogen beschikbaar te stellen, terwijl je spreekt en wees benieuwd naar wat er gebeurt. (Pas op, niet te hard werken!)

En dat hoor ik graag van je.
Ik nodig je van harte uit te reageren op dit artikel.

Oogcontact ‘maken’ is niet nodig is a post from: StreamConsult

Charisma is een sterke persoonlijke aantrekkingskracht die iemand uitoefent op andere mensen, die wordt ervaren als een bepaalde uitstraling.

Meer uitstraling wil iedereen. Waarom? Omdat iedereen gelooft dat je dan aantrekkelijker wordt voor anderen en zo meer relaties, werk, klanten en interessante mensen naar je toe trekt. Dat je overtuigender wordt en je beïnvloedingsvermogen toeneemt. Ik geloof dat ook.

Tegelijkertijd denken veel mensen dat uitstraling of charisma alleen is weggelegd voor knappe grootheden als Maxima en Obama. Het is wel bewezen dat uiterlijke schoonheid en macht absoluut meewegen op de charisma barometer, maar dat je daarmee geboren moet zijn om uitstraling te hebben, is echt onzin.

Onlangs had ik een reünie met klasgenoten van de lagere school. In ieders herinnering was ik een onopvallende leerling. Dat herkende ik, want ik voelde mij destijds anders en kleiner dan anderen. Ik had ook het idee dat er nog van alles ontbrak aan mij; mooiere kleding, bepaalde vrienden, een knapper gezicht, handigheidjes met babbelen, moed en nog veel meer. Dat hield me vaak tegen om eens op iemand af te stappen of het woord te nemen.

Het voordeel van die verlegenheid was dat ik goed werd in waarnemen. Ik heb niet alleen veel naar mensen gekeken en ik heb ook veel naar ze geluisterd. Door de jaren heen ging ik zien waarom de ene spreker met gemak aandacht kreeg en een andere spreker nauwelijks of niet.

Charisma hangt namelijk ook sterk samen met wat je vindt van jezelf en wat je vindt van anderen! Het hangt samen met zelfbeeld en zelfvertrouwen en de manier waarop je anderen tegemoet treedt. Voor iedereen zijn deze zaken een project voor het leven, maar ik deel je een aantal krachtige ‘kijktips’ om dat proces te versnellen. Ik daag je uit om ruimte te maken voor de volgende denkbeelden die al menig spreker exponentieel heeft doen groeien:

1) Beschouw elk ander in een gesprek, elke luisteraar bij je presentatie in het moment dat je deze aankijkt als de belangrijkste persoon in de wereld. Gewoon je nieuwsgierige aandacht beschikbaar stellen aan één iemand, en daarna aan de volgende en daarna weer een ander. Het gaat er niet om, om ieder paar ogen van je publiek te pakken te krijgen, maar wel om de kwaliteit van de aandacht die je schenkt. Denk bij elk persoon dat het fijn is dat hij/zij er is en laat de oordelen maar eens voor wat ze zijn, ongeacht wat de luisteraar doet. Zie jezelf als een soort ‘liefdevolle sponsor’ van je toehoorder.

2) Beschouw ook de aandacht die je hebt voor een ander als waardevol en belangrijk. Echte aandacht is goud waard. Aandacht krijgen is een diepliggende behoefte van elk mens. Zonde dus om aandacht en ook woorden tussen hoofden in te verspillen.

3) Zie jezelf op het moment dat je gaat presenteren als iemand die een unieke kans in handen heeft; je kunt nl anderen iets leren, meegeven, verkopen, inspireren en ja zelfs transformeren……Of het nou gaat om een betaalde speech of een budgetpresentatie; met spreken kun je anderen beïnvloeden en in beweging zetten.

4) Beschouw jezelf als iemand die alles in huis heeft om de presentatie op dat moment te houden. Het is essentieel om ervan uit te gaan dat je van niemand de goedkeuring, bevestiging of toestemming nodig hebt om je verhaal of speech te houden.

Zie jezelf daarom als compleet in het moment van spreken. Geen extra benodigdheden! Vertrouw er maar op dat je gaandeweg vanzelf dat zult leren, opzoeken of ontdekken wat je een volgende keer weer nodig hebt. Maar nu is nu en dat is goed. Ik weet, dit is een moeilijke gedachte voor een spreker, maar wel een essentiële en de meest krachtige om prettiger gezelschap te zijn en mensen bij je te houden.

Besef dat de kwaliteit van je gedachten sterk sturend is op wat je bewust maar vooral onbewust aan signalen uitzendt. Als je daar echt werk van maakt, dan zijn mensen graag bij je. Kijk zelf ook maar eens naar mensen die jij als bijzonder gezelschap ervaart. En kijk met deze wetenschap nog eens naar Maxima of Obama…

Onlangs ging een deelnemer, die de dag startte in behoorlijke onzekerheid, naar huis met de overtuiging; “Als ik het met liefde doe, dan lukt het me!”
Ik heb haar als een spreker met uitstraling ervaren; een ‘liefdevolle sponsor’. Ze zal dat zelf ook kunnen ervaren, als ze op diezelfde manier naar haar eigen videobeelden kijkt die ze meekreeg.

En tijdens die reünie van mijn lagere school…..heeft niemand mij overgeslagen. Ik had niet eens mijn mooiste jurk aan, maar had wel volop beschikbare waardevolle aandacht.

Succes met jouw groeistappen in zichtbaarheid en presenteren

Je reactie op dit artikel is van harte welkom.

Het geheim van aantrekkelijkheid van binnenuit is a post from: StreamConsult

Mijn nieuwsbrief van november 2008 ging over spreekangst en spreekspanning. Eén van de meest voorkomende angstgevoelens. Bijna in koor kreeg ik reacties als ‘zodra ik iemand tegenkom die dat heeft, dan stuur ik je artikel door’ of ‘een vriend van mij kan daar wel wat aan hebben’.

Ik weet dat deze ‘vriend’ voor een stukje in ieder van ons woont… Mensen zijn van nature kuddedieren en de angst om uit (laat staan vóór) de kudde of groep te moeten zit diepgeworteld. Behalve direct fysieke kenmerken zoals zweten, blozen, hartkloppingen, dichtgeknepen keel, overmatig toiletgebruik, trillenetc., zijn er ook verkapte verschijningsvormen. Daarom geef ik je hieronder vier ‘hoedjes’ die onze ‘vriend’ ook wel eens draagt.

Let op; het mogelijk herkennen van onderstaande punten is al een eerste stap om ze bij jezelf aan te passen. Voor elk ‘hoedje’ bestaat een tegenbeweging en ik kan je daarbij helpen. Ze zijn niet bedoeld om je een probleem aan te praten, maar om je op weg te helpen naar vrij spreken in het openbaar. Meer een oproep om je niet langer te verstoppen. Onderstaande voorbeelden helpen je om te herkennen hoe jij je ‘pijn’ uit de weg gaat.

1) Hoedje ‘valse hoop’; nog meer en beter je best doen.
We denken bijvoorbeeld: als ik mij tot het uiterste inspan, dan accepteert het publiek mij en mijn boodschap vanzelf. Ik moet alles vertellen en het moet perfect verlopen. Daar ben ik verantwoordelijk voor. Dat doen we dan bijvoorbeeld zo:

• Uitgebreid en gedetailleerd voorbereiden
• Veel tijd besteden aan ons uiterlijk
• Veel tijd besteden aan fysieke omstandigheden van dezaal
• Veel PowerPoint dia’s maken (dan vergeten we natuurlijk zelf ook niets te melden)
• tijdens depresentatie naar binnen keren (detached) om controle en regie bewust in handen te houden of juist in het publiek gaan hangen en onszelf verliezen (attached)
• spontaniteit buiten de deur houden en niet goed op storingen reageren
• in een rol stappen (status) en die rol vasthouden

2) Hoedje ‘valse ontkenning’; je behoefte ontkennen
We vertellen onszelf dat hetallemaal niet zo erg is dat we onszelf de gelegenheid ontnemen om onszelf en onze ideeën zichtbaar te maken aan anderen. Of we zeggen dat de angst zelf niet zo erg is. Bijvoorbeeld:

• Ach, ik ga me niet uitsloven om me zo te laten zien hoor, daar krijg ik kapsones van
• Ik ga gewoon voor de groep staan, daar moet ik maar tegen kunnen hoor
• Ze hebben me niet gevraagd om mijn product te presenteren… Ik heb het ook veel te druk om die erbij te doen

3) Hoedje ‘valse macht’: boos worden op de ander en die de schuld geven. Bijvoorbeeld:

• Dit is een onmogelijke publiek, daar kan niemand wat bijgedaan krijgen!
• Waarom moet mijn collega uitgerekend nu ziek worden, nu moet ik haar praatje overnemen!
• Hebben ze twee kapotte lampen laten zitten. Zo kan ik daar niet staan!
• Ze moeten gewoon luisteren! Het is toch onfatsoenlijk om als publiek niet te luisteren!?

4) Hoedje ‘valse schuld’: jezelf onderuithalen en de schuld geven. Bijvoorbeeld:

• Ik ben niet gevraagd om een toespraak te houden, want ik ben ook zo saai
• Wie zit er nou op mij en mijn verhaal te wachten
• Ik durf ook niks zeg! Tja zo’n bangerd zet niemand op het podium.

Ik durf gerust te stellen dat niemand vrij is van dergelijke overlevingsstrategieën. Ze hebben ons namelijk heel lang geholpen om bepaalde pijn buiten de deur te houden. Helaas kunnen ze belemmeren in je verdere leven en in dit geval om met gemak en plezier voor een groep te staan.

Zelf was ik ooit een ver doorgeslagen versie van ‘valse hoop’ en wist me staande te houden met PowerPoint en status. Dat straalde volgens sommigen wel kracht uit, maar plezier had ik er niet in en ikbereikte mijn publiek niet echt. In feite was ik machteloos. Totdat ik  ‘Relational Presence’ ontdekte.
Dit is de basis van Speaking Circles® van grondlegger Lee Glickstein.

In essentie heeft iedereen die spreekt voor een groep de behoefte om geaccepteerd te worden en de behoefte om nuttig te zijn. Als daaraanvoldaan wordt, hoef je nergens bang voor te zijn. Hoe doe je dat dan, nuttig en gewenst zijn? Dat bereik je door met aandacht de relatie met je publiek voorrang te geven boven de inhoud.

De kernboodschap van Lee Glickstein was voor mij een enorme opluchting; je hoeft daar niet zo je best voor te doen, je hoeft helemaal niet zo hard te proberen. Het enige wat je doet is steeds één op één beschikbaar zijn met iemand uit het publiek via neutrale ontspannen ogen. Je hoeft niet eens contact te maken!  Dat leek bijna te éénvoudig…

Ik ging op ontdekkingstocht om uit te vinden wat Relational Presence voor mij kon betekenen. Eerlijk is eerlijk; ik had er niet meteen lol in en voelde aanvankelijk behoorlijke weerstand. Maar al snel kwam het besef van het nut ervan en later…het gevoel van gemak en het plezier in voor een groep staan, met eigenheid, kracht en gemak.

Meer plezier door minder hard te werken en meer mezelf te zijn, dat gun ik iedereen!
Reacties op dit artikel zijn welkom.

Wil je ook ontdekken hoe je krachtig, op je gemak en als jezelf voor tien of voor duizend mensen kunt staan?
Kijk onder ‘Als Jezelf voor een Groep’ voor de eerstvolgendemogelijkheid en schrijf je in.

Overlevingsstrategieën bij spreekangst is a post from: StreamConsult