Aangereden worden terwijl je fietst op een fietspad. Het overkwam mij onlangs bijna. De bestuurder had me niet gezien. Dat geloofde ik. Ze schrok nl enorm toen ze me van mijn fiets af zag springen. Vele excuses volgden.

Het probleem was niet haar zicht. Het had alles te maken met aandacht. Met de juiste aandacht ook. Ze heeft absoluut met haar hoofd van links naar rechts gedraaid voor ze het fietspad overstak, dat heb ik gezien! Maar ze had niet haar aandacht gericht op haar omgeving. Niet onbelangrijk als je aan het verkeer deelneemt.

Ik zie het ook terug in presentaties. Een spreker die het hoofd ronddraait en de ogen ongemerkt meeneemt. Ietwat glazig of schokkerig soms en te snel over de ziel van het publiek heen bewegend. Ik krijg dan de indruk alsof ie alleen met zichzelf bezig is. Mensen  in het publiek voelen dit ook. Ze voelen dat ze geen onderdeel zijn van het feestje, mocht de speech dan al een ‘feestjes-niveau’ hebben.

Er zijn ook sprekers die lang en actief ‘oog-con-tact’ met luisteraars maken. Met van die priemende koplampen die iets vooruit lijken te stuwen. Ik krijg dan meestal de neiging weg te willen. Dan is er wel ‘oogcontact’ geweest, maar voor mij waren de lijnen niet verbonden. Net zoals een voice-mail bericht van iemand die boos op je is; er is een contactmoment maar zonder ‘verbinding’.

Waarom is verbinding eigenlijk belangrijk? Daar kan ik kort en krachtig over zijn; relatie gaat namelijk vóór de inhoud. Als je publiek niet voelt dat jij als spreker voor hen aanwezig bent, zullen ze onbewust ‘nee’ tegen je zeggen. Ze haken af. Ze kijken misschien nog wel naar je, maar ze nemen je boodschap niet op.

Hoe zit het dan precies met die ogen als je presenteert? Hoe maak je goed oogcontact, krijg ik vaak als leervraag toegeworpen. Ik op mijn beurt vraag dan ‘is het nodig dat je iets (actief) ‘maakt’? Het pretendeert dat je het ook voor ‘elkaar kunt krijgen’ dat ‘oog-con-tact’, jij zelf in je eentje. Kijk toch eens hoe goed ik ‘oogcontact’ kan ‘maken’!

Voor mij is het geen verdienste noch een activiteit. Wat ik ooit leerde is dat je niet zo je best hoeft te doen met je ogen als je spreekt. Je hoeft alleen maar met je aandacht via je ogen ‘beschikbaar’ te zijn. Beschikbaar met neutrale en ontspannen ogen. Zoals naar een weiland met koeien kijken. En verder….eigenlijk niets! Dit heeft meer te maken met zijn dan met iets doen.

Eigenlijk doe je niets, alleen neutraal en onbevooroordeeld kijken, zodat je benieuwd kunt zijn naar wat er dan gebeurt en welke woorden zich aandienen. Er ontstaat daarmee een perifere, brede open blik. Er ontstaat ruimte. Ruimte tussen jou en al die gedachten die je zo in de weg kunnen zitten als je presenteert (“Ze zullen wel…”, “Wat als……” of “Ik ben niet….” etc.), ruimte voor de juiste woorden en ruimte voor verbinding. Het idee erachter is dat contact, of verbinding zo je wilt, namelijk vanzelf ontstaat als je beschikbaar bent.

Het lijkt een subtiel verschil in woorden ‘oogcontact maken’ of ‘beschikbare zijn via je ogen’, maar het effect terwijl je presenteert is enorm en onbegrensd! Wat ik zie als mensen beschikbaar zijn via hun ogen, is dat ze meteen ontspannen, aanwezig zijn, en als vanzelfsprekend hun zinnen laten ontstaan. Hoe meer je jezelf oefent in ‘niets doen’ hoe krachtiger en echter je uitstraling wordt. Je wordt op een natuurlijke manier ‘aantrekkelijk’ voor…geïnteresseerden, collega’s, personeel en klanten.

Met niets doen veel laten gebeuren. Wie wil dat niet? Ik nodig je uit je aandacht via je ogen beschikbaar te stellen, terwijl je spreekt en wees benieuwd naar wat er gebeurt. (Pas op, niet te hard werken!)

En dat hoor ik graag van je.
Ik nodig je van harte uit te reageren op dit artikel.

Oogcontact ‘maken’ is niet nodig is a post from: StreamConsult

Het wezenlijke probleem van mijn klanten is dat ze niet zo zichtbaar zijn als ze zouden willen en als ze nodig vinden, om hun ambities waar te maken. Kortom gebrek aan effectieve zichtbaarheid.

Kun jij jezelf presenteren op zo’n manier dat je de juiste mensen in groten getale naar je toe trekt en daar iets mee bereikt. Als professional ontkom je er niet aan om jezelf en je verhaal voor veel mensen ‘live’ te brengen om echt succesvol te zijn. Bijvoorbeeld:
- ondernemers die zich presenteren op netwerken of die spreken voor doelgroepen om klanten aan te trekken
- professionals die binnen organisaties presentaties houden waarmee ze zichzelf en hun ideeën voor het voetlicht brengen en zich duidelijk profileren
- dienstverleners met bijzondere kennis die meer bekendheid willen krijgen door het spreken voor grote groepen

De gevolgen van te beperkte zichtbaarheid zijn enorm. Carrièrestappen worden nooit of erg laat gemaakt. Het dagelijks mislopen van klanten en opdrachten. Kennis die niet te gelde wordt gemaakt. Soms maanden of jaren lang. Hang er maar eens bedragen aan en je schrikt. De persoonlijke stress en frustratie ervan nog daargelaten!

Niet goed zichtbaar zijn heeft twee kanten: niet kunnen en/of niet durven:
Als niet-kunner weet je niet hoe je je uitdrukt of wat je moet doen of juist moet laten om goed zichtbaar te zijn. Dit is gelukkig te leren. Je kunt leren welke verhalen, hulpmiddelen en structuren bijdragen aan je boodschap waarmee je je publiek bereikt.

Voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek.

Overigens ontkennen de meeste niet-durvers zelf dat angst een rol speelt! Vaak uit gêne of onwetendheid. Het komt namelijk heel vaak voor dat iemand stelselmatig presentatiesituaties vermijdt of uitstelt.

Dit probleem komt op enorm grote schaal voor. Denk aan het versturen van een mail in plaats van iemand persoonlijk te woord te staan. Of in een vergadering gewoonweg niet het woord nemen en achteraf alle deelnemers toch nog even individueel aanspreken. Hang aan alle ‘vermijding’ maar eens een tijd en geldfactor en je komt tot schrikbarende bedragen en veel gemiste kansen.

Hoe komt dat nou? Het antwoord schuilt in diepere lagen in ons; belemmerende overtuigingen en een laag zelfbeeld. Dit werkt vaak op onbewust niveau en daarom kan het gebeuren dat iemand zichzelf jarenlang in de weg zit.

Hoe doorbreek je nou zo’n patroon van zelfsabotage? De eerste stappen kun je zelf al maken:

a) allereerst vraagt het inzicht en moed om te kunnen zeggen dat je jezelf zichtbaar maken, lastig vindt. Zonder het besef van het echte probleem, kun je het niet oplossen. Dus stel jezelf de vraag; wat vermijd ik stelselmatig of stel ik uit als het gaat om mijzelf zichtbaar te maken?
b) Dan is het van belang om herhalende gedachten en ‘self-talk’ naar boven te halen die een rol spelen op het moment dat je het er moeilijk mee hebt. Wat stuurt jou diep van binnen? De meesten onder ons dragen gedachten met zich mee als ‘ik ben niet belangrijk’ of ‘niemand is geinteresseerd in wat ik te zeggen heb’ of nog iets anders.
c) Onderzoek doen naar het waarheidsgehalte van die gedachten. Gedachten alleen vormen geen probleem. Een probleem ontstaat wel als we ze zien als keiharde waarheden. Bijvoorbeeld; ‘ik stel niets voor’, ik val door de mand’, ‘ik kan het niet’ of ‘het kost mij te veel energie’. Zijn ze echt, echt waar?

Als zulke belemmeringen hun werking verliezen, kun je veel makkelijker contact maken met de innerlijke spreker in jou en het verlangen om jezelf te laten zien met je unieke kwaliteiten.
Het zou toch jammer zijn als de wereld verstoken moet blijven van jou en je ideeën?
Ik leef namelijk in de overtuiging dat iedereen iets te vertellen heeft.
Jij ook….?

Veel succes met jouw persoonlijke groei in zichtbaarheid en presenteren.
Je reactie op dit artikel is welkom.

Heb jij last van het zichtbaarheidsmonster? is a post from: StreamConsult

Ik ken eigenlijk niemand die er geen last van heeft (gehad); het diepliggend statement over jezelf dat je niet goed genoeg bent…
Bij een overtuiging is het zo dat het om een stelling gaat die voor jou een waarheid is als een koe! Daar bedoel ik mee dat je op dit moment heel goed tegen jezelf kunt zeggen; “Natuurlijk ben ik goed genoeg, kijk maar wat ik allemaal heb bereikt, durf en ambieer”. Je kunt vaststellen dat het niet waar hoeft te zijn.

Maar diep, diep van binnen leeft er toch nog “Ik ben niet goed genoeg”. Dit hindert je juist als het moeilijk wordt of als je een lastige taak te doen hebt. Onbewust word je namelijk aangestuurd met “ik ben niet goed genoeg” en gaan de dingen niet zoals je wenst. Je voelt je ‘te klein’ of zelfs onmachtig.

Belemmerende overtuigingen zijn een bodem voor angst en zenuwen bij presenteren.  Ze staan je in de weg om vrij voor een groep te staan en je kunt niet laten zien wat je in huis hebt. Ze hinderen overigens je hele functioneren en je dagelijks leven.

Het zijn overigens niet gedachten die het echte probleem vormen. Een probleem ontstaat wel als we onze gedachten geloven alsof ze de waarheid zijn.

Wat zijn overtuigingen dan precies? Het zijn brede en algemene stellingen (generalisaties) die we maken over anderen, het leven en onszelf. Het zijn geen feiten, maar we handelen ernaar alsof het feitelijk zo is. Het is onze versie van de werkelijkheid, gebaseerd op wat we voelen en waarnemen over onze ervaringen. Vaak hebben ze een zwaar oordeel. Soms zijn het die herhalende stemmetjes in het hoofd en anderen zeggen ze hardop. Bijvoorbeeld: “Het leven is zwaar” – “Ieder krijgt zijn portie ellende“ – “Als ik een fout maak, word ik afgewezen” of “Wat ik te zeggen heb, is niet belangrijk”. En zo zorgt de laatste er absoluut voor dat je met moeite het woord neemt of jezelf profileert.

Hoe kom je aan die stoorzenders? Je wordt er in ieder geval niet mee geboren. Als pasgeborene ben je een compleet pakketje zuivere mogelijkheden. Daar hoeft niets aan opsmuk bij. Ze ontstaan in de loop van je leven. Vaak juist in je jonge jaren.

Overtuigingen ontstaan door breed te generaliseren, door een algemene betekenis toe te kennen aan de gebeurtenissen in je leven. Kinderen zijn daar goed in. Ze zien de dingen vaak zwart/wit en heel erg breed. Als ze op hun donder krijgen concluderen ze snel dat ze niet goed genoeg zijn. Als ze een ouder of kleuterjuf horen zuchten concluderen ze weer dat ze niet goed genoeg zijn. En dat vele vele malen, gedurende vele jaren.

Zelf had ik ooit behoorlijk last van “Ik ben niet goed genoeg” en andere rotzinnen. Ik ging op zoek naar hoe je die monsters de nek omdraait. Een lange weg liep van Albert Ellis (RET) en Byron Katie naar Tony Robbins en nog veel meer. Ik zag wel opening, maar vond niet precies wat ik zocht. Ik leerde namelijk dat wat ik ooit concludeerde uit mijn ervaringen (vooral als kind), fout of op zijn minst irreëel zou zijn geweest. Daar werd ik niet vrolijk van. Ik voelde me al ‘niet goed’ en nog meer besef van fouten hielp me niet.

Verder moest ik allerlei tegengestelde regels, omkeringen of nieuwe betere gepimpte zinnen gaan gebruiken en inprenten. Affirmaties heten ze. Soms wel 30 dagen lang, XX keer per dag (“ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg….” pfff). Vreemd, want diep van binnen geloofde ik dat toch niet?

Ik was toch nog steeds in mijn wezen een compleet mens? Waarom zouden nieuwe of betere regels dan nodig zijn? Dat voelde als dingen erbij plakken die niet van mij zijn.

Ieder individu geeft een eigen betekenis aan dingen. Zo kan ik bij het zien van een lucifer denken aan kaarsjes en de veilige warmte van thuis voelen. Een ander kan denken aan een gevaarlijke brand en angst ervaren. Iemand kan ook denken aan een barbecueparty en in de stress schieten omdat er veel voorbereid moet worden en weer een ander heeft juist voorpret over de op handen zijnde maaltijd. Iedereen geeft dus een eigen betekenis aan alles om hem heen.

Het laatste zetje in de goede richting kwam voor mij van Morty Lefkoe (VS); “Als wij de betekenis aan de dingen, mensen en ervaringen geven….dan heeft de gebeurtenis of ervaring zelf geen betekenis.”
Gebeurtenissen hebben geen inherente betekenis! Ze gebeuren (punt).
Dit besef sloeg bij mij in als een bom. Ik hoef dus ook niet aan alles betekenis te geven…

Prettig voor het nu, maar hoe kom je dan los van die diepgewortelde sturing van ‘Ik ben niet goed genoeg’? Door te onderzoeken en te accepteren dat er ook andere mogelijke conclusies zijn dan die ene die je altijd en stelselmatig hebt getrokken uit je ervaringen. Daarmee is jouw interpretatie niet fout (geweest), maar puur het besef dat er andere interpretaties bestaan voor dezelfde gebeurtenissen, maakt dat je brein ‘Ik ben niet goed genoeg’ niet meer als DE waarheid beschouwt, maar als EEN mogelijkheid.

Ik had als kind dus niets fouts of irreëels gedaan. Ik kon gewoon nog niet beseffen dat er ook andere interpretaties mogelijk waren voor wat er gebeurde. Ook hoefde ik me niet bezig te houden met een schuldvraag “Wie heeft mij dat aangedaan” (ouders/beroepsopvoeders/vriendjes), want IK gaf betekenis aan de dingen om me heen. Wat een bevrijding.

Dat wat ik jaren als DE waarheid met me meedroeg, bleek niet DE waarheid. Het bestond nooit in de wereld, alleen in mijn hoofd.
Met dat besef verdwenen de oordelen en de gevoelslading uit de woorden “Ik ben niet goed genoeg”…. Voorgoed! Het zijn nu alleen nog woorden die geen werking meer hebben.

Maar dat is niet het enige wat het me opleverde. Puur het besef dat een gebeurtenis geen betekenis heeft an sich, maakt dat ik er niet snel hinderende overtuigingen bij krijg!

Deze winst en vrijheid gun ik iedereen.
Veel succes met jouw persoonlijke groei in zichtbaarheid en presenteren.
Je reactie op dit artikel is van harte welkom.

Hoe stop ik “Ik ben niet goed genoeg” ? is a post from: StreamConsult

“O ja, wat ik ook kwijt wil is het volgende…” Presentaties die te lang duren. Wie kent ze niet? Menig congres of bijeenkomst wordt geteisterd door dit spook. Wat voor indruk en gevoel blijft er bij jou achter als je in het publiek zit en de spreker loopt enorm uit? Ben je zelf altijd op tijd klaar met je presentatie?

De paradox is dat we er allemaal een hekel aan hebben en tegelijkertijd komt het sporadisch voor dat een spreker op tijd of beter nog, voortijdig zijn presentatie eindigt. De meeste sprekers denken van zichzelf dat ze zich altijd aan de tijd houden, terwijl de praktijk anders uitwijst. Hoe bewust ben jij van je spreektijd? Zeg de volgende zin hardop en voel eens na: “Ik zeg altijd bij mijn opening dat ik het kort houd/dat ik om XX.XX uur klaar ben”. (En…?)
Nog afgezien van of je dit werkelijk doet, zou je het ook zo kunnen of durven? Kun jij beloven dat je je aan de tijd houdt?

Waarom is het belangrijk om op tijd te eindigen?
Als je niet op tijd eindigt, geef je namelijk een verkeerd signaal af. De boodschap die je afgeeft is; ‘Publiek jij bent niet belangrijk genoeg om mijn speech aan te passen.’ De focus ligt op jezelf en wat jij kwijt denkt te moeten. Je projecteert je eigen behoefte op anderen terwijl die anderen niet komen voor jouw behoeften! Ze komen luisteren naar jou, maar voor zichzelf!! Ze verwachten dat jij ze iets waardevols kunt vertellen voor een probleem of behoefte die zijzelf hebben.
Je stoot je de luisteraar af, terwijl je juist iets anders beoogt met je speech.

Verder dient het geen enkel doel om maar door en door te gaan.
Zelfs bij de meest inspirerende en entertainende spreker bestaat er een eind aan de concentratie- en opnameboog van zijn publiek.

Je kunt alleen een goede indruk achterlaten als niet alleen je eerste indruk, maar ook je laatste indruk krachtig is. Als je uitloopt is krachtig eindigen bijna niet mogelijk. Het publiek is niet echt meer betrokken en je aanwezigheid sterft een langzame dood onder een flauw applausje.

Het kan ook anders. Wat kun je doen om je wel aan de tijd te houden?

1) Zie je publiek. Van tevoren en tijdens je presentatie. Leef je in; waarvoor komen ze en hoe nemen ze informatie tot zich. Blijf je publiek zien tijdens je presentatie door altijd je ogen, aandacht en woorden tot iemand te richten. Houd zo voeling met je publiek en je merkt dan vanzelf dat het tijd wordt om je verhaal af te ronden

2) Maak bij de voorbereiding van je presentatie gebruik van een systeem waarin je zogenaamde ‘flexibele inhoud’ creëert. Je weet dan wat er minimaal nodig is om je doel te bereiken en waar de zogenaamde ‘flexibele’ inhoud zit. Op het moment dat er tijdnood is en je bent je daar bewust van, dan weet je ook hoe je daar op dat moment mee om kunt gaan. Weet dus van tevoren wat je kunt laten.

3) Zorg dat er een makkelijk zichtbare klok is en creëer gevoel voor tijd. Zelf vind ik een klok ergens boven de hoofden van het publiek, aan de zijkant of aan het eind van de zaal, handig. Ik hoef dan niet op een horloge te kijken en kan mij richten tot de mensen.

Gevoel voor spreektijd krijg je als je tijdens het voorbereiden de tijd opneemt van een deel van je speech. Bijvoorbeeld de opening of een verhaal/anekdote. Gevoel voor tijd van de delen geeft meer houvast dan weten wat de hele speech aan tijd vergt…die richt je immers flexibel in ☺.

4) Realiseer je dat mensen niet komen voor de perfecte en volledige speech, waarin alle argumenten en verhalen op tafel komen. Onderbouwing van je hoofdboodschap met een verhaal dat raakt, heeft meer impact dan alle denkbare bewijzen uit de praktijk. Beperk dus.

5) Overweeg bij tijdsdruk om geen Vraag- en Antwoordronde te houden. Nodig mensen achteraf uit om naar je toe te komen! Ook een mooie gelegenheid om de mensen die echt geïnteresseerd zijn in jou en je ideeën persoonlijk te ontmoeten. Een V&A ronde als je behoorlijk uitloopt komt ook moeilijk van de grond.

Kortom het draait meer om je toehoorders dan om jou. Ik hoop dat ik hiermee een perspectief biedt om presentaties voor iedereen beter en prettiger te maken.
‘Don’t go for correctness or completeness, go for connection!’

Fijne kerstdagen en een sprekend 2010!
Ook in het nieuwe jaar succes gewenst met jouw stappen om een effectieve en inspirerende spreker te worden.

Je reactie op dit artikel is welkom.

Hoe voorkom je dat je uitloopt met presenteren? is a post from: StreamConsult

Veel sprekers hoor ik zeggen; “als er maar interactie op gang komt dan loopt mijn presentatie wel. Dan voel ik me niet zo in mijn eentje staan en heb ik minder last van zenuwen.” Dat effect begrijp ik. Een grote bron van ontspanning zit inderdaad in het het contact met je publiek. Echter een presentatie is nooit een aaneengesloten discussie of een doorlopende vraag- en antwoordronde. Dit artikel gaat over hoe je snel en effectief bij aanvang dat gevoel van interactie en contact kunt krijgen zonder daadwerkelijk in gesprek te zijn met je publiek.

“Bestook me a.u.b. met vragen, anders sta ik zo’n monoloog te houden!” Zo opende een woordvoerster van een bedrijf onlangs een seminar. Het publiek was verward en de spreekster vervolgde de weg die ze zelf had geplaveid; een monoloog! Het resultaat was er ook naar; een afwachtend publiek dat niet gemotiveerd was om te luisteren. Zo’n moeizame start herstel je niet makkelijk.

Hoe ontstaat dat nou, zo’n ‘eilandgevoel’? Dat komt omdat er iets ontbreekt aan hoe je voor de groep staat en hoe je je publiek benadert. Vooral aan het begin van een speech is het nodig om een brug te slaan tussen jou en het publiek. Hoe kun je dat doen?

1)Allereerst is het van belang om aanwezig te zijn. Nu zul je misschien denken ‘maar ik sta er toch gewoon?’. Er is echter een wezenlijk verschil tussen er staan en aanwezig zijn. Aanwezig ben je als je je aandacht ook echt beschikbaar stelt aan alle aanwezigen. Dat betekent dat je open staat voor contact en met een positieve intentie naar je toehoorders kijkt.

Dat kan alleen als je daar je rust voor neemt. Als je snel het podium op rent of druk met papieren of apparatuur bent, ben je niet aanwezig. Als je losbarst met een grap of ‘Goedemorgen, ik ga iets vertellen over…..!’, ben je niet aanwezig!
Aanwezig ben je als je de rust neemt om eerst het contact -als vanzelf- te laten ontstaan; door in een moment van stilte enkele mensen aan te kijken. Dit is echt een hele belangrijke stap om instant te kunnen aansluiten!

2)Om echt de kloof te dichten en je publiek te motiveren om met je mee te gaan kun je nog iets doen. Je kunt in je openingsfase duidelijk maken dat je gaat antwoorden op een vraag of probleem dat leeft bij je publiek. De mensen die naar jou komen luisteren willen zich bevestigd voelen. Ze willen erkend worden in hun probleem of behoefte.

Er moet een soort verlangen ontstaan om meer van je te horen.
Ze willen voor zichzelf vaststellen dat ze er goed aan doen om daarom aandacht te schenken aan jouw verhaal.
“Aan het eind van deze presentatie heeft u geleerd wat u kunt doen als uw peuter grenzen blijft overschrijden.” Of “Ik nodig u uit om samen met mij stil te staan bij de betekenis van dit onderzoek en te ontdekken waarom dit onderzoek het verschil gaat maken.”

3)Tenslotte kun je letterlijk WIJ en U/Jij-taal gebruiken i.p.v. IK-taal om een brug te slaan.
Dat kan in de vorm van een (retorische) vraag waar niet direct een verbale reactie op hoeft te volgen, maar een andere; bijvoorbeeld een hand opsteken. “Wie van u heeft wel eens moeite met het vinden van een sterke opening bij presenteren?” In plaats van “Ik heet Elvin en ik ga het hebben over openingen bij speeches.”
“Wie van jullie heeft er al meer dan 50 connecties op LinkedIn?” In plaats van “Ik ben online netwerkexpert en ik ga iets vertellen over linken met mensen.”

U/jij-taal kan ook in de vorm van een vraag die de toehoorder alleen in gedachten een antwoord laat formuleren. Bijvoorbeeld “Herkent u zo’n situatie waarin iedereen een lotje krijgt en uitgerekend uw hand wordt overgeslagen?”. Of “Geloof je dat je een topinkomen kunt verdienen als je niet jouw boodschap voor groot publiek kunt overbrengen?” Op deze manier raakt de toehoorder vanzelf betrokken.

Het is van essentieel belang dat je zowel energetisch (aandacht) als inhoudelijk aansluit bij je publiek. Dan kom je van een ik-verhaal in een wij-verhaal. Voor meer gemak, effect en plezier bij spreken en presenteren.

Je reactie op dit artikel is welkom.

Van een ik-verhaal naar een wij-verhaal is a post from: StreamConsult

Inspiratie 

Desai antwoordde: “Wat Gandhi denkt, wat hij voelt, wat hij zegt en wat hij doet is allemaal hetzelfde. Hij heeft geen aantekeningen nodig”. Glimlachend voegde hij eraan toe: “U en ik, wij denken één ding, voelen een tweede, zeggen een derde en doen een vierde, dus hebben we aantekeningen en dossiers nodig om het allemaal bij te houden”.

Uit: Gandhi, Eknath Easwaran

_____________________________________________________________________

Herken je hier iets uit als je zelf iets vertelt of presenteert en wil je ook leren hoe je op ontspannen en evenwichtige wijze mensen toespreekt? Wil je ook voelen en ervaren dat het klopt wat je doet tijdens een presentatie?  Kijk onder ‘Als Jezelf voor een Groep’

Synchroon in wat je denkt,voelt, doet en zegt is a post from: StreamConsult

Zwelt bij jou de spanning ook aan als je in een voorstelronde zit? Schiet je dan ook in je hoofd om te bedenken wat je zo direct gaat vertellen? Gaat je hart steeds sneller slaan naarmate je beurt dichterbij komt? Veel mensen vinden dit de meest moeilijke vorm van presenteren en het meest afschuwelijke moment dat ze kunnen bedenken.

Op het moment dat de beurt aanbreekt is de spanning werkelijk te snijden. Deze belangrijke eerste presentatie mondt vaak uit in afrafelen, stamelen, wiebelen, binnensmonds spreken etc. “Ik heet uh en uhm ik heb drie kinderen. O ja ik werk voor…” Kortom niet echt een inspirerende eerste indruk en vaak ook frustrerend voor jezelf omdat je niet echt vertelt wie je werkelijk bent. Jaren geleden had ik daar ook grote problemen mee, maar nu niet meer.

Hoe komt het dat dit zo’n groot probleem is? Dat komt omdat de meeste mensen het gewoonweg te goed willen doen of zich minder of kleiner voelen dan een ander uit de groep aanwezigen. Die eerste indruk zal en moet daarom perfect zijn. De druk wordt zo vooraf onbewust opgebouwd. De acceptatiegraad voor eigen onvolkomenheden daalt zo spectaculair dat je niet meer met jezelf kunt zijn. Alle onzekerheid wordt verbloemd door de meest verkrampte gedragingen.

Het gevolg is dat je in feite afwezig bent tijdens de voorstelronde! Je bent alleen bezig met jezelf, veelal naar binnen gekeerd ook al heb je je (glazige) ogen gericht op de andere sprekers. Van binnen ben je bezig met de spanning onder controle houden en het afdraaien van de juiste tekst in je hoofd.

Veel mensen zeggen de oplossing te weten; gewoon als eerste gaan spreken, dan ben je er maar vanaf en dan kun je opgelucht ademhalen. Dat kan werken, maar helaas heb je niet altijd de regie van de bijeenkomst in handen. Bovendien vermijd je hiermee het werkelijke probleem. Vermijding versterkt juist angstgevoelens voor een volgende keer.

De oplossing is echter veel eenvoudiger. Het is namelijk een kwestie van prioriteiten stellen. Maak het je eerste prioriteit om aanwezig te zijn en te blijven in het hier en nu (punt). Dit is echt de meest cruciale stap om door die spanning heen te komen.

Ik geef je enkele tips om die aanwezigheid (Presence) kracht bij te zetten.

1. Gun jezelf dat je niets hoeft te proberen. Je bent oké zoals je bent, je hoeft daarvoor niets speciaals te doen! Je hoeft niet je best te doen, je hoeft je hartslag niet onder controle te krijgen, je hoeft geen buikademhaling toe te passen en je hoeft niet eens je hoofd of knikkende knieën stil te krijgen. Je hoeft ook geen tekst te bedenken (!).
2. Of je nu wel of niet aan het woord bent; stel je aandacht in de vorm van zachte ‘luisterende’ ogen beschikbaar. Luisteren dus! Blijf zo gericht op degene die spreekt en als je zelf spreekt richt je je tot anderen.
3. Is het jouw beurt om te spreken, start dan vanuit stilte. Dat is minstens één volledige ademhaling; in en met name uit. Met de uitgaande adem vloeit de meest belemmerende spanning als vanzelf weg. Vanuit stilte komen de juiste woorden vanzelf, jij weet immers als geen ander wie je bent.
4. Een opening met ‘IK BEN…’ geeft meer aanwezigheid en is krachtiger dan ‘Ik heet…of Mijn naam is…’ of ‘Ik vertegenwoordig bedrijf X’. Met  ’Ik ben..’  kom je ook makkelijker bij de juiste woorden over jezelf.

Belangrijk blijft dat je prioriteit legt bij het aanwezig zijn en blijven tijdens een voorstelronde! Blijf beschikbaar …en dan zul je merken dat er een soort support terugkomt van de andere aanwezigen. Zij zijn namelijk ook allergisch voor voorstelrondjes en willen ook dat jij je goed neerzet.

Ik geniet tegenwoordig van een voorstelrondje. Nieuwe mensen ontmoeten en mezelf rustig presenteren. Iedereen kan het leren.

Succes gewenst met jouw groeistappen in presenteren.
Reacties op dit artikel zijn welkom.

Hoe overleef ik het voorstelrondje? is a post from: StreamConsult

Harold is een klant van StreamConsult die regelmatig presenteert. Een tijd geleden kwam hij naar me toe: “Ik wil toch echt van dat ehm en uhm af, ik vind het zelf zo irritant! Ik hoor het mezelf steeds doen in presentaties” Waar hij last van heeft, deelt hij met velen. “En ik erger me er ook aan bij anderen!” voegt hij er nog aan toe. Ze vragen blijkbaar een groot deel van zijn aandacht, die kleine woordjes.

Succes gewenst met jouw stappen om natuurlijk en effectief te presenteren.
Je reactie op dit artikel is welkom.

Hoe je verbindingswoorden als uhm en eh kunt laten varen is a post from: StreamConsult

Mijn nieuwsbrief van november 2008 ging over spreekangst en spreekspanning. Eén van de meest voorkomende angstgevoelens. Bijna in koor kreeg ik reacties als ‘zodra ik iemand tegenkom die dat heeft, dan stuur ik je artikel door’ of ‘een vriend van mij kan daar wel wat aan hebben’.

Ik weet dat deze ‘vriend’ voor een stukje in ieder van ons woont… Mensen zijn van nature kuddedieren en de angst om uit (laat staan vóór) de kudde of groep te moeten zit diepgeworteld. Behalve direct fysieke kenmerken zoals zweten, blozen, hartkloppingen, dichtgeknepen keel, overmatig toiletgebruik, trillenetc., zijn er ook verkapte verschijningsvormen. Daarom geef ik je hieronder vier ‘hoedjes’ die onze ‘vriend’ ook wel eens draagt.

Let op; het mogelijk herkennen van onderstaande punten is al een eerste stap om ze bij jezelf aan te passen. Voor elk ‘hoedje’ bestaat een tegenbeweging en ik kan je daarbij helpen. Ze zijn niet bedoeld om je een probleem aan te praten, maar om je op weg te helpen naar vrij spreken in het openbaar. Meer een oproep om je niet langer te verstoppen. Onderstaande voorbeelden helpen je om te herkennen hoe jij je ‘pijn’ uit de weg gaat.

1) Hoedje ‘valse hoop’; nog meer en beter je best doen.
We denken bijvoorbeeld: als ik mij tot het uiterste inspan, dan accepteert het publiek mij en mijn boodschap vanzelf. Ik moet alles vertellen en het moet perfect verlopen. Daar ben ik verantwoordelijk voor. Dat doen we dan bijvoorbeeld zo:

• Uitgebreid en gedetailleerd voorbereiden
• Veel tijd besteden aan ons uiterlijk
• Veel tijd besteden aan fysieke omstandigheden van dezaal
• Veel PowerPoint dia’s maken (dan vergeten we natuurlijk zelf ook niets te melden)
• tijdens depresentatie naar binnen keren (detached) om controle en regie bewust in handen te houden of juist in het publiek gaan hangen en onszelf verliezen (attached)
• spontaniteit buiten de deur houden en niet goed op storingen reageren
• in een rol stappen (status) en die rol vasthouden

2) Hoedje ‘valse ontkenning’; je behoefte ontkennen
We vertellen onszelf dat hetallemaal niet zo erg is dat we onszelf de gelegenheid ontnemen om onszelf en onze ideeën zichtbaar te maken aan anderen. Of we zeggen dat de angst zelf niet zo erg is. Bijvoorbeeld:

• Ach, ik ga me niet uitsloven om me zo te laten zien hoor, daar krijg ik kapsones van
• Ik ga gewoon voor de groep staan, daar moet ik maar tegen kunnen hoor
• Ze hebben me niet gevraagd om mijn product te presenteren… Ik heb het ook veel te druk om die erbij te doen

3) Hoedje ‘valse macht’: boos worden op de ander en die de schuld geven. Bijvoorbeeld:

• Dit is een onmogelijke publiek, daar kan niemand wat bijgedaan krijgen!
• Waarom moet mijn collega uitgerekend nu ziek worden, nu moet ik haar praatje overnemen!
• Hebben ze twee kapotte lampen laten zitten. Zo kan ik daar niet staan!
• Ze moeten gewoon luisteren! Het is toch onfatsoenlijk om als publiek niet te luisteren!?

4) Hoedje ‘valse schuld’: jezelf onderuithalen en de schuld geven. Bijvoorbeeld:

• Ik ben niet gevraagd om een toespraak te houden, want ik ben ook zo saai
• Wie zit er nou op mij en mijn verhaal te wachten
• Ik durf ook niks zeg! Tja zo’n bangerd zet niemand op het podium.

Ik durf gerust te stellen dat niemand vrij is van dergelijke overlevingsstrategieën. Ze hebben ons namelijk heel lang geholpen om bepaalde pijn buiten de deur te houden. Helaas kunnen ze belemmeren in je verdere leven en in dit geval om met gemak en plezier voor een groep te staan.

Zelf was ik ooit een ver doorgeslagen versie van ‘valse hoop’ en wist me staande te houden met PowerPoint en status. Dat straalde volgens sommigen wel kracht uit, maar plezier had ik er niet in en ikbereikte mijn publiek niet echt. In feite was ik machteloos. Totdat ik  ‘Relational Presence’ ontdekte.
Dit is de basis van Speaking Circles® van grondlegger Lee Glickstein.

In essentie heeft iedereen die spreekt voor een groep de behoefte om geaccepteerd te worden en de behoefte om nuttig te zijn. Als daaraanvoldaan wordt, hoef je nergens bang voor te zijn. Hoe doe je dat dan, nuttig en gewenst zijn? Dat bereik je door met aandacht de relatie met je publiek voorrang te geven boven de inhoud.

De kernboodschap van Lee Glickstein was voor mij een enorme opluchting; je hoeft daar niet zo je best voor te doen, je hoeft helemaal niet zo hard te proberen. Het enige wat je doet is steeds één op één beschikbaar zijn met iemand uit het publiek via neutrale ontspannen ogen. Je hoeft niet eens contact te maken!  Dat leek bijna te éénvoudig…

Ik ging op ontdekkingstocht om uit te vinden wat Relational Presence voor mij kon betekenen. Eerlijk is eerlijk; ik had er niet meteen lol in en voelde aanvankelijk behoorlijke weerstand. Maar al snel kwam het besef van het nut ervan en later…het gevoel van gemak en het plezier in voor een groep staan, met eigenheid, kracht en gemak.

Meer plezier door minder hard te werken en meer mezelf te zijn, dat gun ik iedereen!
Reacties op dit artikel zijn welkom.

Wil je ook ontdekken hoe je krachtig, op je gemak en als jezelf voor tien of voor duizend mensen kunt staan?
Kijk onder ‘Als Jezelf voor een Groep’ voor de eerstvolgendemogelijkheid en schrijf je in.

Overlevingsstrategieën bij spreekangst is a post from: StreamConsult