Aangereden worden terwijl je fietst op een fietspad. Het overkwam mij onlangs bijna. De bestuurder had me niet gezien. Dat geloofde ik. Ze schrok nl enorm toen ze me van mijn fiets af zag springen. Vele excuses volgden.

Het probleem was niet haar zicht. Het had alles te maken met aandacht. Met de juiste aandacht ook. Ze heeft absoluut met haar hoofd van links naar rechts gedraaid voor ze het fietspad overstak, dat heb ik gezien! Maar ze had niet haar aandacht gericht op haar omgeving. Niet onbelangrijk als je aan het verkeer deelneemt.

Ik zie het ook terug in presentaties. Een spreker die het hoofd ronddraait en de ogen ongemerkt meeneemt. Ietwat glazig of schokkerig soms en te snel over de ziel van het publiek heen bewegend. Ik krijg dan de indruk alsof ie alleen met zichzelf bezig is. Mensen  in het publiek voelen dit ook. Ze voelen dat ze geen onderdeel zijn van het feestje, mocht de speech dan al een ‘feestjes-niveau’ hebben.

Er zijn ook sprekers die lang en actief ‘oog-con-tact’ met luisteraars maken. Met van die priemende koplampen die iets vooruit lijken te stuwen. Ik krijg dan meestal de neiging weg te willen. Dan is er wel ‘oogcontact’ geweest, maar voor mij waren de lijnen niet verbonden. Net zoals een voice-mail bericht van iemand die boos op je is; er is een contactmoment maar zonder ‘verbinding’.

Waarom is verbinding eigenlijk belangrijk? Daar kan ik kort en krachtig over zijn; relatie gaat namelijk vóór de inhoud. Als je publiek niet voelt dat jij als spreker voor hen aanwezig bent, zullen ze onbewust ‘nee’ tegen je zeggen. Ze haken af. Ze kijken misschien nog wel naar je, maar ze nemen je boodschap niet op.

Hoe zit het dan precies met die ogen als je presenteert? Hoe maak je goed oogcontact, krijg ik vaak als leervraag toegeworpen. Ik op mijn beurt vraag dan ‘is het nodig dat je iets (actief) ‘maakt’? Het pretendeert dat je het ook voor ‘elkaar kunt krijgen’ dat ‘oog-con-tact’, jij zelf in je eentje. Kijk toch eens hoe goed ik ‘oogcontact’ kan ‘maken’!

Voor mij is het geen verdienste noch een activiteit. Wat ik ooit leerde is dat je niet zo je best hoeft te doen met je ogen als je spreekt. Je hoeft alleen maar met je aandacht via je ogen ‘beschikbaar’ te zijn. Beschikbaar met neutrale en ontspannen ogen. Zoals naar een weiland met koeien kijken. En verder….eigenlijk niets! Dit heeft meer te maken met zijn dan met iets doen.

Eigenlijk doe je niets, alleen neutraal en onbevooroordeeld kijken, zodat je benieuwd kunt zijn naar wat er dan gebeurt en welke woorden zich aandienen. Er ontstaat daarmee een perifere, brede open blik. Er ontstaat ruimte. Ruimte tussen jou en al die gedachten die je zo in de weg kunnen zitten als je presenteert (“Ze zullen wel…”, “Wat als……” of “Ik ben niet….” etc.), ruimte voor de juiste woorden en ruimte voor verbinding. Het idee erachter is dat contact, of verbinding zo je wilt, namelijk vanzelf ontstaat als je beschikbaar bent.

Het lijkt een subtiel verschil in woorden ‘oogcontact maken’ of ‘beschikbare zijn via je ogen’, maar het effect terwijl je presenteert is enorm en onbegrensd! Wat ik zie als mensen beschikbaar zijn via hun ogen, is dat ze meteen ontspannen, aanwezig zijn, en als vanzelfsprekend hun zinnen laten ontstaan. Hoe meer je jezelf oefent in ‘niets doen’ hoe krachtiger en echter je uitstraling wordt. Je wordt op een natuurlijke manier ‘aantrekkelijk’ voor…geïnteresseerden, collega’s, personeel en klanten.

Met niets doen veel laten gebeuren. Wie wil dat niet? Ik nodig je uit je aandacht via je ogen beschikbaar te stellen, terwijl je spreekt en wees benieuwd naar wat er gebeurt. (Pas op, niet te hard werken!)

En dat hoor ik graag van je.
Ik nodig je van harte uit te reageren op dit artikel.

Oogcontact ‘maken’ is niet nodig is a post from: StreamConsult

Een volle zaal. Tweehonderd hoofden zijn gericht op jou. Je voelt je hartslag in je keel. Terwijl je toch al eerder voor groepen hebt gestaan. Je zenuwen lijken met je aan de haal te gaan. Wat kun je doen met zenuwen die je vlak voor je presentatie of speech overvallen omdat je voor een grotere groep staat dan je gewend bent? Daarover gaat dit artikel.

Laatst belde Roy voor een telefonische coaching. “Ik heb vreselijk last van zenuwen en jij kunt mij daar vast vanaf helpen.” Of ik nog snelle tips heb voor zijn spreekangst. Roy presenteert regelmatig, maar dit keer bestaat het publiek uit zo’n 200 mensen en normaal spreekt hij voor groepen van maximaal 40 personen. Hij zegt dat hij daarom voor het eerst last heeft van spreekangst en over twee dagen is het al zover.

“Komt die angst nu pas op?” Vraag ik hem. Nee, de spanning neemt al dagen toe en nu is het zo heftig dat hij diarree heeft. Letterlijk ‘hoge nood’ dus. Het komt vaak voor dat sprekers die menen nooit (echt nooit) last te hebben van zenuwen, al ruim voor een presentatie wel degelijk een aanrollend en stijgend spanningsniveau hebben. Vooral als de context van de speech een andere is dan waar ze bekend mee zijn. Ze drukken de spanning weg door het er maar niet over te hebben of in zichzelf te ontkennen. Dit kan grote gevolgen hebben voor het moment suprême. Bij het aanbreken van het eerste spreekmoment stijgt de adrenaline nog eens extra met allerlei ongewenste fysieke symptomen als gevolg.

Het is belangrijk te leren om in een vroeg stadium spanning te onderkennen en daar uiting aan te geven. Je kunt pas jezelf leiden als je zelfbewust bent. Dit vraagt om een ander proces dan tips en trucs toepassen. Die les knoopt Roy in zijn oren voor een volgend keer. Hij is geschrokken van zichzelf en wil in de nabije toekomst hier verder met me aan werken. Zo’n verrassing wil hij nooit meer.

Voor nu is het besef voldoende dat alleen hijzelf de sturing kan organiseren die nodig is om de toespraak te houden. Als een klein kind wil hij zich daarom laven aan de tips die hem NU moeten redden en hij wil ALLE tips die ik heb! Met deze paniek krijgt hij juist minder adviezen. Het bewust toepassen van allerlei instructies aan jezelf in een angstige situatie, is al een hele opgaaf. De kunst is om je dan juist te beperken tot dat wat haalbaar is. Dan kan het resultaat kan opleveren.

1) Om te beginnen is het effectief om je gedachten te onderzoeken die de grootste spanning opleveren. Bij een groter publiek zijn dit vaak gedachten die ongelijkwaardigheid uitdrukken (ik ben alleen, zij zijn met velen). Ze zijn onhandig en niet nodig. Pure energieverspilling. Ze verdienen je aandacht niet. Vervang ze door gedachten die een gelijkwaardigheid met je toehoorders uitdrukken. Voel maar eens het verschil tussen: “Zitten al die mensen wel op mij te wachten? Als die massa maar niet ziet dat ik zenuwachtig ben” -en- “Ik mag mijzelf en mijn verhaal zo dadelijk neerzetten voor veel mensen die hier wat aan hebben, ik voel adrenaline in mijn lijf en dat mag.”

2) Beschouw die massa van zoveel mensen als vele losse ‘relaties’ die je kunt aangaan. Roy geeft toe dat ie in één op één situaties geen diarree krijgt van de zenuwen. Even echt de aandacht voor elk individu dat je aankijkt. Energie volgt je aandacht.  Er ontstaat vanzelf contact met je publiek  waar je ontspanning in vindt.
Diezelfde middag nog kan Roy dit oefenen in een vergadering die hij voorzit. Telkens met één iemand zijn terwijl je spreekt.

3) Start je presentatie met stilte, zodat jij en je publiek een moment hebben om aan te komen. Je kunt even wennen aan elkaar en aan de nieuwe situatie. Met name bij een groter publiek is dit cruciaal. In het begin van een presentatie is er altijd een natuurlijk gat tussen spreker en publiek dat overbrugd moet worden, voordat er ruimte is om een boodschap te plaatsen. Jij kunt als spreker zo het publiek energetisch gezien overzien en ‘omvatten’ en beter in het moment komen om te speechen.

De dag na zijn toespraak belt Roy spontaan op; de tips maakten een wereld van verschil. Hij is tevreden. Onhandige gedachten vervangen, geeft rust en in stilte voor publiek beginnen helpt je om je aandacht te mobiliseren. Als ik hem vraag naar zijn grootste winstpunt zegt hij; “zo’n groot publiek is eigenlijk je grootste vriend, ik kan daar nog meer gebruik van maken. Dat principe van één op één met iemand zijn uit je publiek was voor mij een ware eyeopener. Het werkte enorm ontspannend!”

Je reactie op dit artikel is welkom.

Wat te doen bij zenuwen voor een groot publiek is a post from: StreamConsult

Zwelt bij jou de spanning ook aan als je in een voorstelronde zit? Schiet je dan ook in je hoofd om te bedenken wat je zo direct gaat vertellen? Gaat je hart steeds sneller slaan naarmate je beurt dichterbij komt? Veel mensen vinden dit de meest moeilijke vorm van presenteren en het meest afschuwelijke moment dat ze kunnen bedenken.

Op het moment dat de beurt aanbreekt is de spanning werkelijk te snijden. Deze belangrijke eerste presentatie mondt vaak uit in afrafelen, stamelen, wiebelen, binnensmonds spreken etc. “Ik heet uh en uhm ik heb drie kinderen. O ja ik werk voor…” Kortom niet echt een inspirerende eerste indruk en vaak ook frustrerend voor jezelf omdat je niet echt vertelt wie je werkelijk bent. Jaren geleden had ik daar ook grote problemen mee, maar nu niet meer.

Hoe komt het dat dit zo’n groot probleem is? Dat komt omdat de meeste mensen het gewoonweg te goed willen doen of zich minder of kleiner voelen dan een ander uit de groep aanwezigen. Die eerste indruk zal en moet daarom perfect zijn. De druk wordt zo vooraf onbewust opgebouwd. De acceptatiegraad voor eigen onvolkomenheden daalt zo spectaculair dat je niet meer met jezelf kunt zijn. Alle onzekerheid wordt verbloemd door de meest verkrampte gedragingen.

Het gevolg is dat je in feite afwezig bent tijdens de voorstelronde! Je bent alleen bezig met jezelf, veelal naar binnen gekeerd ook al heb je je (glazige) ogen gericht op de andere sprekers. Van binnen ben je bezig met de spanning onder controle houden en het afdraaien van de juiste tekst in je hoofd.

Veel mensen zeggen de oplossing te weten; gewoon als eerste gaan spreken, dan ben je er maar vanaf en dan kun je opgelucht ademhalen. Dat kan werken, maar helaas heb je niet altijd de regie van de bijeenkomst in handen. Bovendien vermijd je hiermee het werkelijke probleem. Vermijding versterkt juist angstgevoelens voor een volgende keer.

De oplossing is echter veel eenvoudiger. Het is namelijk een kwestie van prioriteiten stellen. Maak het je eerste prioriteit om aanwezig te zijn en te blijven in het hier en nu (punt). Dit is echt de meest cruciale stap om door die spanning heen te komen.

Ik geef je enkele tips om die aanwezigheid (Presence) kracht bij te zetten.

1. Gun jezelf dat je niets hoeft te proberen. Je bent oké zoals je bent, je hoeft daarvoor niets speciaals te doen! Je hoeft niet je best te doen, je hoeft je hartslag niet onder controle te krijgen, je hoeft geen buikademhaling toe te passen en je hoeft niet eens je hoofd of knikkende knieën stil te krijgen. Je hoeft ook geen tekst te bedenken (!).
2. Of je nu wel of niet aan het woord bent; stel je aandacht in de vorm van zachte ‘luisterende’ ogen beschikbaar. Luisteren dus! Blijf zo gericht op degene die spreekt en als je zelf spreekt richt je je tot anderen.
3. Is het jouw beurt om te spreken, start dan vanuit stilte. Dat is minstens één volledige ademhaling; in en met name uit. Met de uitgaande adem vloeit de meest belemmerende spanning als vanzelf weg. Vanuit stilte komen de juiste woorden vanzelf, jij weet immers als geen ander wie je bent.
4. Een opening met ‘IK BEN…’ geeft meer aanwezigheid en is krachtiger dan ‘Ik heet…of Mijn naam is…’ of ‘Ik vertegenwoordig bedrijf X’. Met  ’Ik ben..’  kom je ook makkelijker bij de juiste woorden over jezelf.

Belangrijk blijft dat je prioriteit legt bij het aanwezig zijn en blijven tijdens een voorstelronde! Blijf beschikbaar …en dan zul je merken dat er een soort support terugkomt van de andere aanwezigen. Zij zijn namelijk ook allergisch voor voorstelrondjes en willen ook dat jij je goed neerzet.

Ik geniet tegenwoordig van een voorstelrondje. Nieuwe mensen ontmoeten en mezelf rustig presenteren. Iedereen kan het leren.

Succes gewenst met jouw groeistappen in presenteren.
Reacties op dit artikel zijn welkom.

Hoe overleef ik het voorstelrondje? is a post from: StreamConsult

Ik heb ontdekt dat die ontspanning in een aantal principes schuilt
die iedereen kan toepassen. Daarom vertel ik je hier graag hoe je die
spreekspanning kunt verminderen.

1) De eerste belangrijke stap is het gevecht met de angst staken. Spreekangst is namelijk niet iets dat je onder controle kunt krijgen.
Focussen op je wens tot controle van de spreekangst geeft het tegenovergestelde. Je raakt verlamd! Accepteer de angst en spanning en laat dat zo zijn. Vecht niet tegen de angst. Pas dan kun je je focus verleggen.

Richt je aandacht vervolgens op de relatie met je toehoorders en blijf aanwezig met je aandacht in het ‘hier en nu’. De kunst is om welgemeend en met ontspannen, neutrale ogen beschikbaar te zijn voor telkens één iemand uit je publiek… zonder heel erg je best te doen. Zo verlies je namelijk ook niet jezelf in de ogen van een ander. Houd dit ’beschikbaar zijn’ per individu uit je publiek een paar seconden vast. Dit kun je ook al oefenen in een kleinere setting, bijvoorbeeld als je in een klein groepje met mensen staat te kletsen op een verjaardag. Als je dit doet, zul je merken dat er meteen meer rust en ontspanning over je heen komt en dat angstgevoelens verdwijnen.

2) Verder is het van belang te onderzoeken welke gedachten je hebt over presenteren. Iemand met spreekangst heeft vaak ideeën en beelden over presenteren en publiek die niet kloppen met de werkelijkheid. Het effect daarvan is dat je daarmee je eigen ervaringen koppelt aan angstige gevoelens. Deze beelden liggen vaak bewust of onbewust ergens op de lijn tussen de volgende 2 uiterste ‘nachtmerries’:
    1) De complete black-out. Je bent verlamd en sprakeloos. Je weet niet wat te doen. Er valt
een oneindige stilte en uiteindelijk zie je het publiek vertrekken…
    2) Je toehoorders zijn geen prettige, nieuwsgierige en goedwillende luisteraars, maar
afkeurende, vingerwijzende familieleden of oude bekenden die je uitlachen en
belachelijk maken…
Herken je hier iets uit of heb je zelf andere angstige beelden?

Het goede nieuws is; ze hebben niets met de werkelijkheid te maken! Formuleer zo’n beeld maar eens voor jezelf hardop en zie het onder ogen. Vaak verdwijnt dan al een deel van het gevaar.
Je kunt deze overtuigingen verder ombuigen door ze te vervangen door ondersteunende en reële ideeën. Bespreek met iemand die je vertrouwt maar eens welke gedachten je hebt over presenteren. Beoordeel samen eens of er niet een reëlere en ondersteunende overtuiging is die je kunt gaan gebruiken.
Zo zie ik zelf het houden van een presentatie als een kansrijke nieuwe ontmoeting met mensen. Voel maar eens na wat zo’n gedachte brengt.

3) Er bestaat bij velen een verband tussen toenemende spreekervaring en afnemende spreekangst. Hoe vaker je het doet, des te minder de spanning en andersom. Het is dus zaak om in actie te komen als je aan het vermijden slaat. (“Ach, doe jij die presentatie maar, jij bent daar veel beter in dan ik”) Je kunt nu al beginnen met het afleren van je angstgedrag door het nemen van een klein stapje, bijvoorbeeld een keer een toast uitbrengen op een jubilaris of voor een gezelschap een praktische mededeling doen over een auto die fout geparkeerd staat. De angst kun je niet overwinnen, maar wel jezelf. Dat goede gevoel over die eerste stappen geeft moed voor verdere acties.

4) Als je in de situatie komt dat je gaat presenteren en je voelt je zenuwachtig; uit je gevoel met woorden. Zeg tegen iemand vooraf dat je zenuwachtig bent of vertel aan je toehoorders dat het spannend voor je is. Deel dit gevoel en je zult merken dat de spanning acuut afneemt.

5) Ook het leren van spreek- en presentatievaardigheden vermindert absoluut onzekerheid. Kennis nemen van hoe je de dingen kunt doen en wat effecten zijn op je toehoorders, geeft je de mogelijkheid om met meer zekerheid keuzes te maken. Het kost je minder tijd en moeite om voor te bereiden en je kunt je meer ontspannen richten tot je publiek.

En als je werkelijk beschikbaar bent voor je toehoorders, zul je kunnen waarnemen dat ze in feite maar één wens hebben. Ook zij willen voor jou dat jij een goede presentatie neerzet! Maak gebruik van die steun.

Succes gewenst met jouw stappen om spreekangst te doorbreken.

Reacties op dit artikel zijn welkom.

Vijf manieren om spreekangst te verminderen is a post from: StreamConsult