Aangereden worden terwijl je fietst op een fietspad. Het overkwam mij onlangs bijna. De bestuurder had me niet gezien. Dat geloofde ik. Ze schrok nl enorm toen ze me van mijn fiets af zag springen. Vele excuses volgden.

Het probleem was niet haar zicht. Het had alles te maken met aandacht. Met de juiste aandacht ook. Ze heeft absoluut met haar hoofd van links naar rechts gedraaid voor ze het fietspad overstak, dat heb ik gezien! Maar ze had niet haar aandacht gericht op haar omgeving. Niet onbelangrijk als je aan het verkeer deelneemt.

Ik zie het ook terug in presentaties. Een spreker die het hoofd ronddraait en de ogen ongemerkt meeneemt. Ietwat glazig of schokkerig soms en te snel over de ziel van het publiek heen bewegend. Ik krijg dan de indruk alsof ie alleen met zichzelf bezig is. Mensen  in het publiek voelen dit ook. Ze voelen dat ze geen onderdeel zijn van het feestje, mocht de speech dan al een ‘feestjes-niveau’ hebben.

Er zijn ook sprekers die lang en actief ‘oog-con-tact’ met luisteraars maken. Met van die priemende koplampen die iets vooruit lijken te stuwen. Ik krijg dan meestal de neiging weg te willen. Dan is er wel ‘oogcontact’ geweest, maar voor mij waren de lijnen niet verbonden. Net zoals een voice-mail bericht van iemand die boos op je is; er is een contactmoment maar zonder ‘verbinding’.

Waarom is verbinding eigenlijk belangrijk? Daar kan ik kort en krachtig over zijn; relatie gaat namelijk vóór de inhoud. Als je publiek niet voelt dat jij als spreker voor hen aanwezig bent, zullen ze onbewust ‘nee’ tegen je zeggen. Ze haken af. Ze kijken misschien nog wel naar je, maar ze nemen je boodschap niet op.

Hoe zit het dan precies met die ogen als je presenteert? Hoe maak je goed oogcontact, krijg ik vaak als leervraag toegeworpen. Ik op mijn beurt vraag dan ‘is het nodig dat je iets (actief) ‘maakt’? Het pretendeert dat je het ook voor ‘elkaar kunt krijgen’ dat ‘oog-con-tact’, jij zelf in je eentje. Kijk toch eens hoe goed ik ‘oogcontact’ kan ‘maken’!

Voor mij is het geen verdienste noch een activiteit. Wat ik ooit leerde is dat je niet zo je best hoeft te doen met je ogen als je spreekt. Je hoeft alleen maar met je aandacht via je ogen ‘beschikbaar’ te zijn. Beschikbaar met neutrale en ontspannen ogen. Zoals naar een weiland met koeien kijken. En verder….eigenlijk niets! Dit heeft meer te maken met zijn dan met iets doen.

Eigenlijk doe je niets, alleen neutraal en onbevooroordeeld kijken, zodat je benieuwd kunt zijn naar wat er dan gebeurt en welke woorden zich aandienen. Er ontstaat daarmee een perifere, brede open blik. Er ontstaat ruimte. Ruimte tussen jou en al die gedachten die je zo in de weg kunnen zitten als je presenteert (“Ze zullen wel…”, “Wat als……” of “Ik ben niet….” etc.), ruimte voor de juiste woorden en ruimte voor verbinding. Het idee erachter is dat contact, of verbinding zo je wilt, namelijk vanzelf ontstaat als je beschikbaar bent.

Het lijkt een subtiel verschil in woorden ‘oogcontact maken’ of ‘beschikbare zijn via je ogen’, maar het effect terwijl je presenteert is enorm en onbegrensd! Wat ik zie als mensen beschikbaar zijn via hun ogen, is dat ze meteen ontspannen, aanwezig zijn, en als vanzelfsprekend hun zinnen laten ontstaan. Hoe meer je jezelf oefent in ‘niets doen’ hoe krachtiger en echter je uitstraling wordt. Je wordt op een natuurlijke manier ‘aantrekkelijk’ voor…geïnteresseerden, collega’s, personeel en klanten.

Met niets doen veel laten gebeuren. Wie wil dat niet? Ik nodig je uit je aandacht via je ogen beschikbaar te stellen, terwijl je spreekt en wees benieuwd naar wat er gebeurt. (Pas op, niet te hard werken!)

En dat hoor ik graag van je.
Ik nodig je van harte uit te reageren op dit artikel.

Oogcontact ‘maken’ is niet nodig is a post from: StreamConsult

Fred is een gedreven techneut. Een professional die een belangrijke vinding heeft gedaan. Hij is al een poos bezig om zijn idee te verkopen aan investeerders en dat lukt niet. Hij mag zich wel presenteren bij de mensen met het geld, maar niemand hapt toe. Fred raakt gefrustreerd en wordt er zelfs emotioneel van. Het lukt hem niet om zijn idee in de wereld te zetten! Ik luister naar zijn presentatie.

Hij presenteert veel kenmerken en details over zijn technisch hoogstaande oplossing. Verder vertelt hij over voordelen zoals tijd- en geldbesparingen, wat marketing technisch een must is in dit soort presentaties. Ook al snap ik de resultaten van zijn vinding; ik word er niet warm of koud van. Zijn boodschap heeft weinig betekenis voor me.

Hoe kun je een boodschap die erg moeilijk te vertalen lijkt, toch laten aansluiten bij je publiek? Hoe kan een concept of idee waar jij alles van weet en waar je volledig in gelooft, verkocht worden aan mensen die jouw licht nog niet gezien hebben?

Dan kan door het vertellen van verhalen! Verhalen hebben namelijk een universele aantrekkingskracht. Onze hele historie en overlevering hangt aan elkaar van verhalen. Heilige boeken als Bijbel of Koran hebben verhalen als basis .

We vinden het ook leuk om naar verhalen te luisteren en we onthouden ze beter. Daardoor is de kans ook groter dat we ze doorvertellen. Maar dat niet alleen.

Verhalen roepen ook emoties op. En emoties spelen een belangrijke rol in het nemen van beslissingen. Door gebruik te maken van het voorstellingsvermogen, beleeft de luisteraar wat er verteld wordt. Je hersenen maken nl. geen verschil tussen een gebeurtenis die echt gebeurt en een gebeurtenis die je fantaseert. Er wordt dezelfde hersenactiviteit gemeten. Een verhaal raakt een diepere laag in ons als we worden meegetrokken in beleving.

Verhalen in presentaties kunnen verschillende vormen en structuren hebben. Denk aan het toelichten met praktijkvoorbeelden, metaforen, casestudies en analogieën. Belangrijk is dat een verhaal wel een punt duidelijk moet maken. Een verhaal vertellen omwille van het verhaal heeft geen toegevoegde waarde in een presentatie.

Ik nodig Fred uit om zijn boodschap te verpakken in een analogie. Zijn vinding betreft complexe software die het omstelproces van machines in fabrieken sterk vereenvoudigt en versnelt. Als je een machine die gele vormpjes perst, snel wilt omzetten naar het persen van groene sjabloontjes bijvoorbeeld [NB Dit voorbeeld over omstellen is in dit artikel een microverhaal]

Fred geeft nu geen informatie over complexe processen bij machines maar hij vertelt over … zijn oma!
Die lieve oude dame was vroeger naaister. Ze had een hekel aan het wisselen van klosjes garen op haar naaimachine. Fred vertelt over het uitzoeken van de juiste draad en naald, en het gepriegel van het insteken van de draad in die naald. Verder over problemen als het losraken van zo’n draad, de verkeerde spanning op de draad of wat te denken van de verkeerde kleur…..Bij elke misser die zijn oma kon maken, trekt hij een vergelijking met een misstap in een omstelproces.

Dan legt hij uit wat een voor die tijd vergelijkbare vinding had kunnen betekenen voor zijn oma; alle tijd en geld die dit had opgeleverd. En wat dat weer had kunnen betekenen voor haar leven toen. Ze had namelijk een atelier kunnen hebben met vier naaisters in plaats van een moeizaam bestaan als éénpitter…

Na het ‘oma verhaal’ van Fred hebben de resultaten die hij presenteert over zijn software een voelbaar andere betekenis. Met gemak kan hij nu uitdrukken hoeveel tijd er wordt bespaard, hoe de kwaliteit stijgt en de klantentevredenheid toeneemt. Tot slot rekent hij voor wat zijn vinding aan winst genereert voor een productiebedrijf. Op dat moment wordt beter voelbaar wat de kracht van zijn vinding is.

Inmiddels is het Fred gelukt zijn idee te verkopen. Bovendien merkt hij dat hij ook met andere boodschappen die hij heeft, makkelijker en sneller mensen bereikt als hij verhalen vertelt.

Dit artikel is overigens ook een verhaal. Een verhaal over hoe ik een klant geholpen heb. Waarom vertel ik dit? Omdat ik je wil uitnodigen jouw ‘story telling’ te ontwikkelen, zodat ook jij je boodschap door kunt laten dringen bij groot publiek.

Ik hoor graag jouw verhaal
Je reactie op dit artikel is welkom.

Impact?… Met verhalen! is a post from: StreamConsult

Het wezenlijke probleem van mijn klanten is dat ze niet zo zichtbaar zijn als ze zouden willen en als ze nodig vinden, om hun ambities waar te maken. Kortom gebrek aan effectieve zichtbaarheid.

Kun jij jezelf presenteren op zo’n manier dat je de juiste mensen in groten getale naar je toe trekt en daar iets mee bereikt. Als professional ontkom je er niet aan om jezelf en je verhaal voor veel mensen ‘live’ te brengen om echt succesvol te zijn. Bijvoorbeeld:
- ondernemers die zich presenteren op netwerken of die spreken voor doelgroepen om klanten aan te trekken
- professionals die binnen organisaties presentaties houden waarmee ze zichzelf en hun ideeën voor het voetlicht brengen en zich duidelijk profileren
- dienstverleners met bijzondere kennis die meer bekendheid willen krijgen door het spreken voor grote groepen

De gevolgen van te beperkte zichtbaarheid zijn enorm. Carrièrestappen worden nooit of erg laat gemaakt. Het dagelijks mislopen van klanten en opdrachten. Kennis die niet te gelde wordt gemaakt. Soms maanden of jaren lang. Hang er maar eens bedragen aan en je schrikt. De persoonlijke stress en frustratie ervan nog daargelaten!

Niet goed zichtbaar zijn heeft twee kanten: niet kunnen en/of niet durven:
Als niet-kunner weet je niet hoe je je uitdrukt of wat je moet doen of juist moet laten om goed zichtbaar te zijn. Dit is gelukkig te leren. Je kunt leren welke verhalen, hulpmiddelen en structuren bijdragen aan je boodschap waarmee je je publiek bereikt.

Voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek.

Overigens ontkennen de meeste niet-durvers zelf dat angst een rol speelt! Vaak uit gêne of onwetendheid. Het komt namelijk heel vaak voor dat iemand stelselmatig presentatiesituaties vermijdt of uitstelt.

Dit probleem komt op enorm grote schaal voor. Denk aan het versturen van een mail in plaats van iemand persoonlijk te woord te staan. Of in een vergadering gewoonweg niet het woord nemen en achteraf alle deelnemers toch nog even individueel aanspreken. Hang aan alle ‘vermijding’ maar eens een tijd en geldfactor en je komt tot schrikbarende bedragen en veel gemiste kansen.

Hoe komt dat nou? Het antwoord schuilt in diepere lagen in ons; belemmerende overtuigingen en een laag zelfbeeld. Dit werkt vaak op onbewust niveau en daarom kan het gebeuren dat iemand zichzelf jarenlang in de weg zit.

Hoe doorbreek je nou zo’n patroon van zelfsabotage? De eerste stappen kun je zelf al maken:

a) allereerst vraagt het inzicht en moed om te kunnen zeggen dat je jezelf zichtbaar maken, lastig vindt. Zonder het besef van het echte probleem, kun je het niet oplossen. Dus stel jezelf de vraag; wat vermijd ik stelselmatig of stel ik uit als het gaat om mijzelf zichtbaar te maken?
b) Dan is het van belang om herhalende gedachten en ‘self-talk’ naar boven te halen die een rol spelen op het moment dat je het er moeilijk mee hebt. Wat stuurt jou diep van binnen? De meesten onder ons dragen gedachten met zich mee als ‘ik ben niet belangrijk’ of ‘niemand is geinteresseerd in wat ik te zeggen heb’ of nog iets anders.
c) Onderzoek doen naar het waarheidsgehalte van die gedachten. Gedachten alleen vormen geen probleem. Een probleem ontstaat wel als we ze zien als keiharde waarheden. Bijvoorbeeld; ‘ik stel niets voor’, ik val door de mand’, ‘ik kan het niet’ of ‘het kost mij te veel energie’. Zijn ze echt, echt waar?

Als zulke belemmeringen hun werking verliezen, kun je veel makkelijker contact maken met de innerlijke spreker in jou en het verlangen om jezelf te laten zien met je unieke kwaliteiten.
Het zou toch jammer zijn als de wereld verstoken moet blijven van jou en je ideeën?
Ik leef namelijk in de overtuiging dat iedereen iets te vertellen heeft.
Jij ook….?

Veel succes met jouw persoonlijke groei in zichtbaarheid en presenteren.
Je reactie op dit artikel is welkom.

Heb jij last van het zichtbaarheidsmonster? is a post from: StreamConsult

Ik ken eigenlijk niemand die er geen last van heeft (gehad); het diepliggend statement over jezelf dat je niet goed genoeg bent…
Bij een overtuiging is het zo dat het om een stelling gaat die voor jou een waarheid is als een koe! Daar bedoel ik mee dat je op dit moment heel goed tegen jezelf kunt zeggen; “Natuurlijk ben ik goed genoeg, kijk maar wat ik allemaal heb bereikt, durf en ambieer”. Je kunt vaststellen dat het niet waar hoeft te zijn.

Maar diep, diep van binnen leeft er toch nog “Ik ben niet goed genoeg”. Dit hindert je juist als het moeilijk wordt of als je een lastige taak te doen hebt. Onbewust word je namelijk aangestuurd met “ik ben niet goed genoeg” en gaan de dingen niet zoals je wenst. Je voelt je ‘te klein’ of zelfs onmachtig.

Belemmerende overtuigingen zijn een bodem voor angst en zenuwen bij presenteren.  Ze staan je in de weg om vrij voor een groep te staan en je kunt niet laten zien wat je in huis hebt. Ze hinderen overigens je hele functioneren en je dagelijks leven.

Het zijn overigens niet gedachten die het echte probleem vormen. Een probleem ontstaat wel als we onze gedachten geloven alsof ze de waarheid zijn.

Wat zijn overtuigingen dan precies? Het zijn brede en algemene stellingen (generalisaties) die we maken over anderen, het leven en onszelf. Het zijn geen feiten, maar we handelen ernaar alsof het feitelijk zo is. Het is onze versie van de werkelijkheid, gebaseerd op wat we voelen en waarnemen over onze ervaringen. Vaak hebben ze een zwaar oordeel. Soms zijn het die herhalende stemmetjes in het hoofd en anderen zeggen ze hardop. Bijvoorbeeld: “Het leven is zwaar” – “Ieder krijgt zijn portie ellende“ – “Als ik een fout maak, word ik afgewezen” of “Wat ik te zeggen heb, is niet belangrijk”. En zo zorgt de laatste er absoluut voor dat je met moeite het woord neemt of jezelf profileert.

Hoe kom je aan die stoorzenders? Je wordt er in ieder geval niet mee geboren. Als pasgeborene ben je een compleet pakketje zuivere mogelijkheden. Daar hoeft niets aan opsmuk bij. Ze ontstaan in de loop van je leven. Vaak juist in je jonge jaren.

Overtuigingen ontstaan door breed te generaliseren, door een algemene betekenis toe te kennen aan de gebeurtenissen in je leven. Kinderen zijn daar goed in. Ze zien de dingen vaak zwart/wit en heel erg breed. Als ze op hun donder krijgen concluderen ze snel dat ze niet goed genoeg zijn. Als ze een ouder of kleuterjuf horen zuchten concluderen ze weer dat ze niet goed genoeg zijn. En dat vele vele malen, gedurende vele jaren.

Zelf had ik ooit behoorlijk last van “Ik ben niet goed genoeg” en andere rotzinnen. Ik ging op zoek naar hoe je die monsters de nek omdraait. Een lange weg liep van Albert Ellis (RET) en Byron Katie naar Tony Robbins en nog veel meer. Ik zag wel opening, maar vond niet precies wat ik zocht. Ik leerde namelijk dat wat ik ooit concludeerde uit mijn ervaringen (vooral als kind), fout of op zijn minst irreëel zou zijn geweest. Daar werd ik niet vrolijk van. Ik voelde me al ‘niet goed’ en nog meer besef van fouten hielp me niet.

Verder moest ik allerlei tegengestelde regels, omkeringen of nieuwe betere gepimpte zinnen gaan gebruiken en inprenten. Affirmaties heten ze. Soms wel 30 dagen lang, XX keer per dag (“ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg….” pfff). Vreemd, want diep van binnen geloofde ik dat toch niet?

Ik was toch nog steeds in mijn wezen een compleet mens? Waarom zouden nieuwe of betere regels dan nodig zijn? Dat voelde als dingen erbij plakken die niet van mij zijn.

Ieder individu geeft een eigen betekenis aan dingen. Zo kan ik bij het zien van een lucifer denken aan kaarsjes en de veilige warmte van thuis voelen. Een ander kan denken aan een gevaarlijke brand en angst ervaren. Iemand kan ook denken aan een barbecueparty en in de stress schieten omdat er veel voorbereid moet worden en weer een ander heeft juist voorpret over de op handen zijnde maaltijd. Iedereen geeft dus een eigen betekenis aan alles om hem heen.

Het laatste zetje in de goede richting kwam voor mij van Morty Lefkoe (VS); “Als wij de betekenis aan de dingen, mensen en ervaringen geven….dan heeft de gebeurtenis of ervaring zelf geen betekenis.”
Gebeurtenissen hebben geen inherente betekenis! Ze gebeuren (punt).
Dit besef sloeg bij mij in als een bom. Ik hoef dus ook niet aan alles betekenis te geven…

Prettig voor het nu, maar hoe kom je dan los van die diepgewortelde sturing van ‘Ik ben niet goed genoeg’? Door te onderzoeken en te accepteren dat er ook andere mogelijke conclusies zijn dan die ene die je altijd en stelselmatig hebt getrokken uit je ervaringen. Daarmee is jouw interpretatie niet fout (geweest), maar puur het besef dat er andere interpretaties bestaan voor dezelfde gebeurtenissen, maakt dat je brein ‘Ik ben niet goed genoeg’ niet meer als DE waarheid beschouwt, maar als EEN mogelijkheid.

Ik had als kind dus niets fouts of irreëels gedaan. Ik kon gewoon nog niet beseffen dat er ook andere interpretaties mogelijk waren voor wat er gebeurde. Ook hoefde ik me niet bezig te houden met een schuldvraag “Wie heeft mij dat aangedaan” (ouders/beroepsopvoeders/vriendjes), want IK gaf betekenis aan de dingen om me heen. Wat een bevrijding.

Dat wat ik jaren als DE waarheid met me meedroeg, bleek niet DE waarheid. Het bestond nooit in de wereld, alleen in mijn hoofd.
Met dat besef verdwenen de oordelen en de gevoelslading uit de woorden “Ik ben niet goed genoeg”…. Voorgoed! Het zijn nu alleen nog woorden die geen werking meer hebben.

Maar dat is niet het enige wat het me opleverde. Puur het besef dat een gebeurtenis geen betekenis heeft an sich, maakt dat ik er niet snel hinderende overtuigingen bij krijg!

Deze winst en vrijheid gun ik iedereen.
Veel succes met jouw persoonlijke groei in zichtbaarheid en presenteren.
Je reactie op dit artikel is van harte welkom.

Hoe stop ik “Ik ben niet goed genoeg” ? is a post from: StreamConsult

“O ja, wat ik ook kwijt wil is het volgende…” Presentaties die te lang duren. Wie kent ze niet? Menig congres of bijeenkomst wordt geteisterd door dit spook. Wat voor indruk en gevoel blijft er bij jou achter als je in het publiek zit en de spreker loopt enorm uit? Ben je zelf altijd op tijd klaar met je presentatie?

De paradox is dat we er allemaal een hekel aan hebben en tegelijkertijd komt het sporadisch voor dat een spreker op tijd of beter nog, voortijdig zijn presentatie eindigt. De meeste sprekers denken van zichzelf dat ze zich altijd aan de tijd houden, terwijl de praktijk anders uitwijst. Hoe bewust ben jij van je spreektijd? Zeg de volgende zin hardop en voel eens na: “Ik zeg altijd bij mijn opening dat ik het kort houd/dat ik om XX.XX uur klaar ben”. (En…?)
Nog afgezien van of je dit werkelijk doet, zou je het ook zo kunnen of durven? Kun jij beloven dat je je aan de tijd houdt?

Waarom is het belangrijk om op tijd te eindigen?
Als je niet op tijd eindigt, geef je namelijk een verkeerd signaal af. De boodschap die je afgeeft is; ‘Publiek jij bent niet belangrijk genoeg om mijn speech aan te passen.’ De focus ligt op jezelf en wat jij kwijt denkt te moeten. Je projecteert je eigen behoefte op anderen terwijl die anderen niet komen voor jouw behoeften! Ze komen luisteren naar jou, maar voor zichzelf!! Ze verwachten dat jij ze iets waardevols kunt vertellen voor een probleem of behoefte die zijzelf hebben.
Je stoot je de luisteraar af, terwijl je juist iets anders beoogt met je speech.

Verder dient het geen enkel doel om maar door en door te gaan.
Zelfs bij de meest inspirerende en entertainende spreker bestaat er een eind aan de concentratie- en opnameboog van zijn publiek.

Je kunt alleen een goede indruk achterlaten als niet alleen je eerste indruk, maar ook je laatste indruk krachtig is. Als je uitloopt is krachtig eindigen bijna niet mogelijk. Het publiek is niet echt meer betrokken en je aanwezigheid sterft een langzame dood onder een flauw applausje.

Het kan ook anders. Wat kun je doen om je wel aan de tijd te houden?

1) Zie je publiek. Van tevoren en tijdens je presentatie. Leef je in; waarvoor komen ze en hoe nemen ze informatie tot zich. Blijf je publiek zien tijdens je presentatie door altijd je ogen, aandacht en woorden tot iemand te richten. Houd zo voeling met je publiek en je merkt dan vanzelf dat het tijd wordt om je verhaal af te ronden

2) Maak bij de voorbereiding van je presentatie gebruik van een systeem waarin je zogenaamde ‘flexibele inhoud’ creëert. Je weet dan wat er minimaal nodig is om je doel te bereiken en waar de zogenaamde ‘flexibele’ inhoud zit. Op het moment dat er tijdnood is en je bent je daar bewust van, dan weet je ook hoe je daar op dat moment mee om kunt gaan. Weet dus van tevoren wat je kunt laten.

3) Zorg dat er een makkelijk zichtbare klok is en creëer gevoel voor tijd. Zelf vind ik een klok ergens boven de hoofden van het publiek, aan de zijkant of aan het eind van de zaal, handig. Ik hoef dan niet op een horloge te kijken en kan mij richten tot de mensen.

Gevoel voor spreektijd krijg je als je tijdens het voorbereiden de tijd opneemt van een deel van je speech. Bijvoorbeeld de opening of een verhaal/anekdote. Gevoel voor tijd van de delen geeft meer houvast dan weten wat de hele speech aan tijd vergt…die richt je immers flexibel in ☺.

4) Realiseer je dat mensen niet komen voor de perfecte en volledige speech, waarin alle argumenten en verhalen op tafel komen. Onderbouwing van je hoofdboodschap met een verhaal dat raakt, heeft meer impact dan alle denkbare bewijzen uit de praktijk. Beperk dus.

5) Overweeg bij tijdsdruk om geen Vraag- en Antwoordronde te houden. Nodig mensen achteraf uit om naar je toe te komen! Ook een mooie gelegenheid om de mensen die echt geïnteresseerd zijn in jou en je ideeën persoonlijk te ontmoeten. Een V&A ronde als je behoorlijk uitloopt komt ook moeilijk van de grond.

Kortom het draait meer om je toehoorders dan om jou. Ik hoop dat ik hiermee een perspectief biedt om presentaties voor iedereen beter en prettiger te maken.
‘Don’t go for correctness or completeness, go for connection!’

Fijne kerstdagen en een sprekend 2010!
Ook in het nieuwe jaar succes gewenst met jouw stappen om een effectieve en inspirerende spreker te worden.

Je reactie op dit artikel is welkom.

Hoe voorkom je dat je uitloopt met presenteren? is a post from: StreamConsult

Charisma is een sterke persoonlijke aantrekkingskracht die iemand uitoefent op andere mensen, die wordt ervaren als een bepaalde uitstraling.

Meer uitstraling wil iedereen. Waarom? Omdat iedereen gelooft dat je dan aantrekkelijker wordt voor anderen en zo meer relaties, werk, klanten en interessante mensen naar je toe trekt. Dat je overtuigender wordt en je beïnvloedingsvermogen toeneemt. Ik geloof dat ook.

Tegelijkertijd denken veel mensen dat uitstraling of charisma alleen is weggelegd voor knappe grootheden als Maxima en Obama. Het is wel bewezen dat uiterlijke schoonheid en macht absoluut meewegen op de charisma barometer, maar dat je daarmee geboren moet zijn om uitstraling te hebben, is echt onzin.

Onlangs had ik een reünie met klasgenoten van de lagere school. In ieders herinnering was ik een onopvallende leerling. Dat herkende ik, want ik voelde mij destijds anders en kleiner dan anderen. Ik had ook het idee dat er nog van alles ontbrak aan mij; mooiere kleding, bepaalde vrienden, een knapper gezicht, handigheidjes met babbelen, moed en nog veel meer. Dat hield me vaak tegen om eens op iemand af te stappen of het woord te nemen.

Het voordeel van die verlegenheid was dat ik goed werd in waarnemen. Ik heb niet alleen veel naar mensen gekeken en ik heb ook veel naar ze geluisterd. Door de jaren heen ging ik zien waarom de ene spreker met gemak aandacht kreeg en een andere spreker nauwelijks of niet.

Charisma hangt namelijk ook sterk samen met wat je vindt van jezelf en wat je vindt van anderen! Het hangt samen met zelfbeeld en zelfvertrouwen en de manier waarop je anderen tegemoet treedt. Voor iedereen zijn deze zaken een project voor het leven, maar ik deel je een aantal krachtige ‘kijktips’ om dat proces te versnellen. Ik daag je uit om ruimte te maken voor de volgende denkbeelden die al menig spreker exponentieel heeft doen groeien:

1) Beschouw elk ander in een gesprek, elke luisteraar bij je presentatie in het moment dat je deze aankijkt als de belangrijkste persoon in de wereld. Gewoon je nieuwsgierige aandacht beschikbaar stellen aan één iemand, en daarna aan de volgende en daarna weer een ander. Het gaat er niet om, om ieder paar ogen van je publiek te pakken te krijgen, maar wel om de kwaliteit van de aandacht die je schenkt. Denk bij elk persoon dat het fijn is dat hij/zij er is en laat de oordelen maar eens voor wat ze zijn, ongeacht wat de luisteraar doet. Zie jezelf als een soort ‘liefdevolle sponsor’ van je toehoorder.

2) Beschouw ook de aandacht die je hebt voor een ander als waardevol en belangrijk. Echte aandacht is goud waard. Aandacht krijgen is een diepliggende behoefte van elk mens. Zonde dus om aandacht en ook woorden tussen hoofden in te verspillen.

3) Zie jezelf op het moment dat je gaat presenteren als iemand die een unieke kans in handen heeft; je kunt nl anderen iets leren, meegeven, verkopen, inspireren en ja zelfs transformeren……Of het nou gaat om een betaalde speech of een budgetpresentatie; met spreken kun je anderen beïnvloeden en in beweging zetten.

4) Beschouw jezelf als iemand die alles in huis heeft om de presentatie op dat moment te houden. Het is essentieel om ervan uit te gaan dat je van niemand de goedkeuring, bevestiging of toestemming nodig hebt om je verhaal of speech te houden.

Zie jezelf daarom als compleet in het moment van spreken. Geen extra benodigdheden! Vertrouw er maar op dat je gaandeweg vanzelf dat zult leren, opzoeken of ontdekken wat je een volgende keer weer nodig hebt. Maar nu is nu en dat is goed. Ik weet, dit is een moeilijke gedachte voor een spreker, maar wel een essentiële en de meest krachtige om prettiger gezelschap te zijn en mensen bij je te houden.

Besef dat de kwaliteit van je gedachten sterk sturend is op wat je bewust maar vooral onbewust aan signalen uitzendt. Als je daar echt werk van maakt, dan zijn mensen graag bij je. Kijk zelf ook maar eens naar mensen die jij als bijzonder gezelschap ervaart. En kijk met deze wetenschap nog eens naar Maxima of Obama…

Onlangs ging een deelnemer, die de dag startte in behoorlijke onzekerheid, naar huis met de overtuiging; “Als ik het met liefde doe, dan lukt het me!”
Ik heb haar als een spreker met uitstraling ervaren; een ‘liefdevolle sponsor’. Ze zal dat zelf ook kunnen ervaren, als ze op diezelfde manier naar haar eigen videobeelden kijkt die ze meekreeg.

En tijdens die reünie van mijn lagere school…..heeft niemand mij overgeslagen. Ik had niet eens mijn mooiste jurk aan, maar had wel volop beschikbare waardevolle aandacht.

Succes met jouw groeistappen in zichtbaarheid en presenteren

Je reactie op dit artikel is van harte welkom.

Het geheim van aantrekkelijkheid van binnenuit is a post from: StreamConsult

Veel sprekers hoor ik zeggen; “als er maar interactie op gang komt dan loopt mijn presentatie wel. Dan voel ik me niet zo in mijn eentje staan en heb ik minder last van zenuwen.” Dat effect begrijp ik. Een grote bron van ontspanning zit inderdaad in het het contact met je publiek. Echter een presentatie is nooit een aaneengesloten discussie of een doorlopende vraag- en antwoordronde. Dit artikel gaat over hoe je snel en effectief bij aanvang dat gevoel van interactie en contact kunt krijgen zonder daadwerkelijk in gesprek te zijn met je publiek.

“Bestook me a.u.b. met vragen, anders sta ik zo’n monoloog te houden!” Zo opende een woordvoerster van een bedrijf onlangs een seminar. Het publiek was verward en de spreekster vervolgde de weg die ze zelf had geplaveid; een monoloog! Het resultaat was er ook naar; een afwachtend publiek dat niet gemotiveerd was om te luisteren. Zo’n moeizame start herstel je niet makkelijk.

Hoe ontstaat dat nou, zo’n ‘eilandgevoel’? Dat komt omdat er iets ontbreekt aan hoe je voor de groep staat en hoe je je publiek benadert. Vooral aan het begin van een speech is het nodig om een brug te slaan tussen jou en het publiek. Hoe kun je dat doen?

1)Allereerst is het van belang om aanwezig te zijn. Nu zul je misschien denken ‘maar ik sta er toch gewoon?’. Er is echter een wezenlijk verschil tussen er staan en aanwezig zijn. Aanwezig ben je als je je aandacht ook echt beschikbaar stelt aan alle aanwezigen. Dat betekent dat je open staat voor contact en met een positieve intentie naar je toehoorders kijkt.

Dat kan alleen als je daar je rust voor neemt. Als je snel het podium op rent of druk met papieren of apparatuur bent, ben je niet aanwezig. Als je losbarst met een grap of ‘Goedemorgen, ik ga iets vertellen over…..!’, ben je niet aanwezig!
Aanwezig ben je als je de rust neemt om eerst het contact -als vanzelf- te laten ontstaan; door in een moment van stilte enkele mensen aan te kijken. Dit is echt een hele belangrijke stap om instant te kunnen aansluiten!

2)Om echt de kloof te dichten en je publiek te motiveren om met je mee te gaan kun je nog iets doen. Je kunt in je openingsfase duidelijk maken dat je gaat antwoorden op een vraag of probleem dat leeft bij je publiek. De mensen die naar jou komen luisteren willen zich bevestigd voelen. Ze willen erkend worden in hun probleem of behoefte.

Er moet een soort verlangen ontstaan om meer van je te horen.
Ze willen voor zichzelf vaststellen dat ze er goed aan doen om daarom aandacht te schenken aan jouw verhaal.
“Aan het eind van deze presentatie heeft u geleerd wat u kunt doen als uw peuter grenzen blijft overschrijden.” Of “Ik nodig u uit om samen met mij stil te staan bij de betekenis van dit onderzoek en te ontdekken waarom dit onderzoek het verschil gaat maken.”

3)Tenslotte kun je letterlijk WIJ en U/Jij-taal gebruiken i.p.v. IK-taal om een brug te slaan.
Dat kan in de vorm van een (retorische) vraag waar niet direct een verbale reactie op hoeft te volgen, maar een andere; bijvoorbeeld een hand opsteken. “Wie van u heeft wel eens moeite met het vinden van een sterke opening bij presenteren?” In plaats van “Ik heet Elvin en ik ga het hebben over openingen bij speeches.”
“Wie van jullie heeft er al meer dan 50 connecties op LinkedIn?” In plaats van “Ik ben online netwerkexpert en ik ga iets vertellen over linken met mensen.”

U/jij-taal kan ook in de vorm van een vraag die de toehoorder alleen in gedachten een antwoord laat formuleren. Bijvoorbeeld “Herkent u zo’n situatie waarin iedereen een lotje krijgt en uitgerekend uw hand wordt overgeslagen?”. Of “Geloof je dat je een topinkomen kunt verdienen als je niet jouw boodschap voor groot publiek kunt overbrengen?” Op deze manier raakt de toehoorder vanzelf betrokken.

Het is van essentieel belang dat je zowel energetisch (aandacht) als inhoudelijk aansluit bij je publiek. Dan kom je van een ik-verhaal in een wij-verhaal. Voor meer gemak, effect en plezier bij spreken en presenteren.

Je reactie op dit artikel is welkom.

Van een ik-verhaal naar een wij-verhaal is a post from: StreamConsult

Een volle zaal. Tweehonderd hoofden zijn gericht op jou. Je voelt je hartslag in je keel. Terwijl je toch al eerder voor groepen hebt gestaan. Je zenuwen lijken met je aan de haal te gaan. Wat kun je doen met zenuwen die je vlak voor je presentatie of speech overvallen omdat je voor een grotere groep staat dan je gewend bent? Daarover gaat dit artikel.

Laatst belde Roy voor een telefonische coaching. “Ik heb vreselijk last van zenuwen en jij kunt mij daar vast vanaf helpen.” Of ik nog snelle tips heb voor zijn spreekangst. Roy presenteert regelmatig, maar dit keer bestaat het publiek uit zo’n 200 mensen en normaal spreekt hij voor groepen van maximaal 40 personen. Hij zegt dat hij daarom voor het eerst last heeft van spreekangst en over twee dagen is het al zover.

“Komt die angst nu pas op?” Vraag ik hem. Nee, de spanning neemt al dagen toe en nu is het zo heftig dat hij diarree heeft. Letterlijk ‘hoge nood’ dus. Het komt vaak voor dat sprekers die menen nooit (echt nooit) last te hebben van zenuwen, al ruim voor een presentatie wel degelijk een aanrollend en stijgend spanningsniveau hebben. Vooral als de context van de speech een andere is dan waar ze bekend mee zijn. Ze drukken de spanning weg door het er maar niet over te hebben of in zichzelf te ontkennen. Dit kan grote gevolgen hebben voor het moment suprême. Bij het aanbreken van het eerste spreekmoment stijgt de adrenaline nog eens extra met allerlei ongewenste fysieke symptomen als gevolg.

Het is belangrijk te leren om in een vroeg stadium spanning te onderkennen en daar uiting aan te geven. Je kunt pas jezelf leiden als je zelfbewust bent. Dit vraagt om een ander proces dan tips en trucs toepassen. Die les knoopt Roy in zijn oren voor een volgend keer. Hij is geschrokken van zichzelf en wil in de nabije toekomst hier verder met me aan werken. Zo’n verrassing wil hij nooit meer.

Voor nu is het besef voldoende dat alleen hijzelf de sturing kan organiseren die nodig is om de toespraak te houden. Als een klein kind wil hij zich daarom laven aan de tips die hem NU moeten redden en hij wil ALLE tips die ik heb! Met deze paniek krijgt hij juist minder adviezen. Het bewust toepassen van allerlei instructies aan jezelf in een angstige situatie, is al een hele opgaaf. De kunst is om je dan juist te beperken tot dat wat haalbaar is. Dan kan het resultaat kan opleveren.

1) Om te beginnen is het effectief om je gedachten te onderzoeken die de grootste spanning opleveren. Bij een groter publiek zijn dit vaak gedachten die ongelijkwaardigheid uitdrukken (ik ben alleen, zij zijn met velen). Ze zijn onhandig en niet nodig. Pure energieverspilling. Ze verdienen je aandacht niet. Vervang ze door gedachten die een gelijkwaardigheid met je toehoorders uitdrukken. Voel maar eens het verschil tussen: “Zitten al die mensen wel op mij te wachten? Als die massa maar niet ziet dat ik zenuwachtig ben” -en- “Ik mag mijzelf en mijn verhaal zo dadelijk neerzetten voor veel mensen die hier wat aan hebben, ik voel adrenaline in mijn lijf en dat mag.”

2) Beschouw die massa van zoveel mensen als vele losse ‘relaties’ die je kunt aangaan. Roy geeft toe dat ie in één op één situaties geen diarree krijgt van de zenuwen. Even echt de aandacht voor elk individu dat je aankijkt. Energie volgt je aandacht.  Er ontstaat vanzelf contact met je publiek  waar je ontspanning in vindt.
Diezelfde middag nog kan Roy dit oefenen in een vergadering die hij voorzit. Telkens met één iemand zijn terwijl je spreekt.

3) Start je presentatie met stilte, zodat jij en je publiek een moment hebben om aan te komen. Je kunt even wennen aan elkaar en aan de nieuwe situatie. Met name bij een groter publiek is dit cruciaal. In het begin van een presentatie is er altijd een natuurlijk gat tussen spreker en publiek dat overbrugd moet worden, voordat er ruimte is om een boodschap te plaatsen. Jij kunt als spreker zo het publiek energetisch gezien overzien en ‘omvatten’ en beter in het moment komen om te speechen.

De dag na zijn toespraak belt Roy spontaan op; de tips maakten een wereld van verschil. Hij is tevreden. Onhandige gedachten vervangen, geeft rust en in stilte voor publiek beginnen helpt je om je aandacht te mobiliseren. Als ik hem vraag naar zijn grootste winstpunt zegt hij; “zo’n groot publiek is eigenlijk je grootste vriend, ik kan daar nog meer gebruik van maken. Dat principe van één op één met iemand zijn uit je publiek was voor mij een ware eyeopener. Het werkte enorm ontspannend!”

Je reactie op dit artikel is welkom.

Wat te doen bij zenuwen voor een groot publiek is a post from: StreamConsult

Inspiratie 

Desai antwoordde: “Wat Gandhi denkt, wat hij voelt, wat hij zegt en wat hij doet is allemaal hetzelfde. Hij heeft geen aantekeningen nodig”. Glimlachend voegde hij eraan toe: “U en ik, wij denken één ding, voelen een tweede, zeggen een derde en doen een vierde, dus hebben we aantekeningen en dossiers nodig om het allemaal bij te houden”.

Uit: Gandhi, Eknath Easwaran

_____________________________________________________________________

Herken je hier iets uit als je zelf iets vertelt of presenteert en wil je ook leren hoe je op ontspannen en evenwichtige wijze mensen toespreekt? Wil je ook voelen en ervaren dat het klopt wat je doet tijdens een presentatie?  Kijk onder ‘Als Jezelf voor een Groep’

Synchroon in wat je denkt,voelt, doet en zegt is a post from: StreamConsult

Zwelt bij jou de spanning ook aan als je in een voorstelronde zit? Schiet je dan ook in je hoofd om te bedenken wat je zo direct gaat vertellen? Gaat je hart steeds sneller slaan naarmate je beurt dichterbij komt? Veel mensen vinden dit de meest moeilijke vorm van presenteren en het meest afschuwelijke moment dat ze kunnen bedenken.

Op het moment dat de beurt aanbreekt is de spanning werkelijk te snijden. Deze belangrijke eerste presentatie mondt vaak uit in afrafelen, stamelen, wiebelen, binnensmonds spreken etc. “Ik heet uh en uhm ik heb drie kinderen. O ja ik werk voor…” Kortom niet echt een inspirerende eerste indruk en vaak ook frustrerend voor jezelf omdat je niet echt vertelt wie je werkelijk bent. Jaren geleden had ik daar ook grote problemen mee, maar nu niet meer.

Hoe komt het dat dit zo’n groot probleem is? Dat komt omdat de meeste mensen het gewoonweg te goed willen doen of zich minder of kleiner voelen dan een ander uit de groep aanwezigen. Die eerste indruk zal en moet daarom perfect zijn. De druk wordt zo vooraf onbewust opgebouwd. De acceptatiegraad voor eigen onvolkomenheden daalt zo spectaculair dat je niet meer met jezelf kunt zijn. Alle onzekerheid wordt verbloemd door de meest verkrampte gedragingen.

Het gevolg is dat je in feite afwezig bent tijdens de voorstelronde! Je bent alleen bezig met jezelf, veelal naar binnen gekeerd ook al heb je je (glazige) ogen gericht op de andere sprekers. Van binnen ben je bezig met de spanning onder controle houden en het afdraaien van de juiste tekst in je hoofd.

Veel mensen zeggen de oplossing te weten; gewoon als eerste gaan spreken, dan ben je er maar vanaf en dan kun je opgelucht ademhalen. Dat kan werken, maar helaas heb je niet altijd de regie van de bijeenkomst in handen. Bovendien vermijd je hiermee het werkelijke probleem. Vermijding versterkt juist angstgevoelens voor een volgende keer.

De oplossing is echter veel eenvoudiger. Het is namelijk een kwestie van prioriteiten stellen. Maak het je eerste prioriteit om aanwezig te zijn en te blijven in het hier en nu (punt). Dit is echt de meest cruciale stap om door die spanning heen te komen.

Ik geef je enkele tips om die aanwezigheid (Presence) kracht bij te zetten.

1. Gun jezelf dat je niets hoeft te proberen. Je bent oké zoals je bent, je hoeft daarvoor niets speciaals te doen! Je hoeft niet je best te doen, je hoeft je hartslag niet onder controle te krijgen, je hoeft geen buikademhaling toe te passen en je hoeft niet eens je hoofd of knikkende knieën stil te krijgen. Je hoeft ook geen tekst te bedenken (!).
2. Of je nu wel of niet aan het woord bent; stel je aandacht in de vorm van zachte ‘luisterende’ ogen beschikbaar. Luisteren dus! Blijf zo gericht op degene die spreekt en als je zelf spreekt richt je je tot anderen.
3. Is het jouw beurt om te spreken, start dan vanuit stilte. Dat is minstens één volledige ademhaling; in en met name uit. Met de uitgaande adem vloeit de meest belemmerende spanning als vanzelf weg. Vanuit stilte komen de juiste woorden vanzelf, jij weet immers als geen ander wie je bent.
4. Een opening met ‘IK BEN…’ geeft meer aanwezigheid en is krachtiger dan ‘Ik heet…of Mijn naam is…’ of ‘Ik vertegenwoordig bedrijf X’. Met  ’Ik ben..’  kom je ook makkelijker bij de juiste woorden over jezelf.

Belangrijk blijft dat je prioriteit legt bij het aanwezig zijn en blijven tijdens een voorstelronde! Blijf beschikbaar …en dan zul je merken dat er een soort support terugkomt van de andere aanwezigen. Zij zijn namelijk ook allergisch voor voorstelrondjes en willen ook dat jij je goed neerzet.

Ik geniet tegenwoordig van een voorstelrondje. Nieuwe mensen ontmoeten en mezelf rustig presenteren. Iedereen kan het leren.

Succes gewenst met jouw groeistappen in presenteren.
Reacties op dit artikel zijn welkom.

Hoe overleef ik het voorstelrondje? is a post from: StreamConsult