Ik ken eigenlijk niemand die er geen last van heeft (gehad); het diepliggend statement over jezelf dat je niet goed genoeg bent…
Bij een overtuiging is het zo dat het om een stelling gaat die voor jou een waarheid is als een koe! Daar bedoel ik mee dat je op dit moment heel goed tegen jezelf kunt zeggen; “Natuurlijk ben ik goed genoeg, kijk maar wat ik allemaal heb bereikt, durf en ambieer”. Je kunt vaststellen dat het niet waar hoeft te zijn.

Maar diep, diep van binnen leeft er toch nog “Ik ben niet goed genoeg”. Dit hindert je juist als het moeilijk wordt of als je een lastige taak te doen hebt. Onbewust word je namelijk aangestuurd met “ik ben niet goed genoeg” en gaan de dingen niet zoals je wenst. Je voelt je ‘te klein’ of zelfs onmachtig.

Belemmerende overtuigingen zijn een bodem voor angst en zenuwen bij presenteren.  Ze staan je in de weg om vrij voor een groep te staan en je kunt niet laten zien wat je in huis hebt. Ze hinderen overigens je hele functioneren en je dagelijks leven.

Het zijn overigens niet gedachten die het echte probleem vormen. Een probleem ontstaat wel als we onze gedachten geloven alsof ze de waarheid zijn.

Wat zijn overtuigingen dan precies? Het zijn brede en algemene stellingen (generalisaties) die we maken over anderen, het leven en onszelf. Het zijn geen feiten, maar we handelen ernaar alsof het feitelijk zo is. Het is onze versie van de werkelijkheid, gebaseerd op wat we voelen en waarnemen over onze ervaringen. Vaak hebben ze een zwaar oordeel. Soms zijn het die herhalende stemmetjes in het hoofd en anderen zeggen ze hardop. Bijvoorbeeld: “Het leven is zwaar” – “Ieder krijgt zijn portie ellende“ – “Als ik een fout maak, word ik afgewezen” of “Wat ik te zeggen heb, is niet belangrijk”. En zo zorgt de laatste er absoluut voor dat je met moeite het woord neemt of jezelf profileert.

Hoe kom je aan die stoorzenders? Je wordt er in ieder geval niet mee geboren. Als pasgeborene ben je een compleet pakketje zuivere mogelijkheden. Daar hoeft niets aan opsmuk bij. Ze ontstaan in de loop van je leven. Vaak juist in je jonge jaren.

Overtuigingen ontstaan door breed te generaliseren, door een algemene betekenis toe te kennen aan de gebeurtenissen in je leven. Kinderen zijn daar goed in. Ze zien de dingen vaak zwart/wit en heel erg breed. Als ze op hun donder krijgen concluderen ze snel dat ze niet goed genoeg zijn. Als ze een ouder of kleuterjuf horen zuchten concluderen ze weer dat ze niet goed genoeg zijn. En dat vele vele malen, gedurende vele jaren.

Zelf had ik ooit behoorlijk last van “Ik ben niet goed genoeg” en andere rotzinnen. Ik ging op zoek naar hoe je die monsters de nek omdraait. Een lange weg liep van Albert Ellis (RET) en Byron Katie naar Tony Robbins en nog veel meer. Ik zag wel opening, maar vond niet precies wat ik zocht. Ik leerde namelijk dat wat ik ooit concludeerde uit mijn ervaringen (vooral als kind), fout of op zijn minst irreëel zou zijn geweest. Daar werd ik niet vrolijk van. Ik voelde me al ‘niet goed’ en nog meer besef van fouten hielp me niet.

Verder moest ik allerlei tegengestelde regels, omkeringen of nieuwe betere gepimpte zinnen gaan gebruiken en inprenten. Affirmaties heten ze. Soms wel 30 dagen lang, XX keer per dag (“ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg….” pfff). Vreemd, want diep van binnen geloofde ik dat toch niet?

Ik was toch nog steeds in mijn wezen een compleet mens? Waarom zouden nieuwe of betere regels dan nodig zijn? Dat voelde als dingen erbij plakken die niet van mij zijn.

Ieder individu geeft een eigen betekenis aan dingen. Zo kan ik bij het zien van een lucifer denken aan kaarsjes en de veilige warmte van thuis voelen. Een ander kan denken aan een gevaarlijke brand en angst ervaren. Iemand kan ook denken aan een barbecueparty en in de stress schieten omdat er veel voorbereid moet worden en weer een ander heeft juist voorpret over de op handen zijnde maaltijd. Iedereen geeft dus een eigen betekenis aan alles om hem heen.

Het laatste zetje in de goede richting kwam voor mij van Morty Lefkoe (VS); “Als wij de betekenis aan de dingen, mensen en ervaringen geven….dan heeft de gebeurtenis of ervaring zelf geen betekenis.”
Gebeurtenissen hebben geen inherente betekenis! Ze gebeuren (punt).
Dit besef sloeg bij mij in als een bom. Ik hoef dus ook niet aan alles betekenis te geven…

Prettig voor het nu, maar hoe kom je dan los van die diepgewortelde sturing van ‘Ik ben niet goed genoeg’? Door te onderzoeken en te accepteren dat er ook andere mogelijke conclusies zijn dan die ene die je altijd en stelselmatig hebt getrokken uit je ervaringen. Daarmee is jouw interpretatie niet fout (geweest), maar puur het besef dat er andere interpretaties bestaan voor dezelfde gebeurtenissen, maakt dat je brein ‘Ik ben niet goed genoeg’ niet meer als DE waarheid beschouwt, maar als EEN mogelijkheid.

Ik had als kind dus niets fouts of irreëels gedaan. Ik kon gewoon nog niet beseffen dat er ook andere interpretaties mogelijk waren voor wat er gebeurde. Ook hoefde ik me niet bezig te houden met een schuldvraag “Wie heeft mij dat aangedaan” (ouders/beroepsopvoeders/vriendjes), want IK gaf betekenis aan de dingen om me heen. Wat een bevrijding.

Dat wat ik jaren als DE waarheid met me meedroeg, bleek niet DE waarheid. Het bestond nooit in de wereld, alleen in mijn hoofd.
Met dat besef verdwenen de oordelen en de gevoelslading uit de woorden “Ik ben niet goed genoeg”…. Voorgoed! Het zijn nu alleen nog woorden die geen werking meer hebben.

Maar dat is niet het enige wat het me opleverde. Puur het besef dat een gebeurtenis geen betekenis heeft an sich, maakt dat ik er niet snel hinderende overtuigingen bij krijg!

Deze winst en vrijheid gun ik iedereen.
Veel succes met jouw persoonlijke groei in zichtbaarheid en presenteren.
Je reactie op dit artikel is van harte welkom.

Hoe stop ik “Ik ben niet goed genoeg” ? is a post from: StreamConsult

“O ja, wat ik ook kwijt wil is het volgende…” Presentaties die te lang duren. Wie kent ze niet? Menig congres of bijeenkomst wordt geteisterd door dit spook. Wat voor indruk en gevoel blijft er bij jou achter als je in het publiek zit en de spreker loopt enorm uit? Ben je zelf altijd op tijd klaar met je presentatie?

De paradox is dat we er allemaal een hekel aan hebben en tegelijkertijd komt het sporadisch voor dat een spreker op tijd of beter nog, voortijdig zijn presentatie eindigt. De meeste sprekers denken van zichzelf dat ze zich altijd aan de tijd houden, terwijl de praktijk anders uitwijst. Hoe bewust ben jij van je spreektijd? Zeg de volgende zin hardop en voel eens na: “Ik zeg altijd bij mijn opening dat ik het kort houd/dat ik om XX.XX uur klaar ben”. (En…?)
Nog afgezien van of je dit werkelijk doet, zou je het ook zo kunnen of durven? Kun jij beloven dat je je aan de tijd houdt?

Waarom is het belangrijk om op tijd te eindigen?
Als je niet op tijd eindigt, geef je namelijk een verkeerd signaal af. De boodschap die je afgeeft is; ‘Publiek jij bent niet belangrijk genoeg om mijn speech aan te passen.’ De focus ligt op jezelf en wat jij kwijt denkt te moeten. Je projecteert je eigen behoefte op anderen terwijl die anderen niet komen voor jouw behoeften! Ze komen luisteren naar jou, maar voor zichzelf!! Ze verwachten dat jij ze iets waardevols kunt vertellen voor een probleem of behoefte die zijzelf hebben.
Je stoot je de luisteraar af, terwijl je juist iets anders beoogt met je speech.

Verder dient het geen enkel doel om maar door en door te gaan.
Zelfs bij de meest inspirerende en entertainende spreker bestaat er een eind aan de concentratie- en opnameboog van zijn publiek.

Je kunt alleen een goede indruk achterlaten als niet alleen je eerste indruk, maar ook je laatste indruk krachtig is. Als je uitloopt is krachtig eindigen bijna niet mogelijk. Het publiek is niet echt meer betrokken en je aanwezigheid sterft een langzame dood onder een flauw applausje.

Het kan ook anders. Wat kun je doen om je wel aan de tijd te houden?

1) Zie je publiek. Van tevoren en tijdens je presentatie. Leef je in; waarvoor komen ze en hoe nemen ze informatie tot zich. Blijf je publiek zien tijdens je presentatie door altijd je ogen, aandacht en woorden tot iemand te richten. Houd zo voeling met je publiek en je merkt dan vanzelf dat het tijd wordt om je verhaal af te ronden

2) Maak bij de voorbereiding van je presentatie gebruik van een systeem waarin je zogenaamde ‘flexibele inhoud’ creëert. Je weet dan wat er minimaal nodig is om je doel te bereiken en waar de zogenaamde ‘flexibele’ inhoud zit. Op het moment dat er tijdnood is en je bent je daar bewust van, dan weet je ook hoe je daar op dat moment mee om kunt gaan. Weet dus van tevoren wat je kunt laten.

3) Zorg dat er een makkelijk zichtbare klok is en creëer gevoel voor tijd. Zelf vind ik een klok ergens boven de hoofden van het publiek, aan de zijkant of aan het eind van de zaal, handig. Ik hoef dan niet op een horloge te kijken en kan mij richten tot de mensen.

Gevoel voor spreektijd krijg je als je tijdens het voorbereiden de tijd opneemt van een deel van je speech. Bijvoorbeeld de opening of een verhaal/anekdote. Gevoel voor tijd van de delen geeft meer houvast dan weten wat de hele speech aan tijd vergt…die richt je immers flexibel in ☺.

4) Realiseer je dat mensen niet komen voor de perfecte en volledige speech, waarin alle argumenten en verhalen op tafel komen. Onderbouwing van je hoofdboodschap met een verhaal dat raakt, heeft meer impact dan alle denkbare bewijzen uit de praktijk. Beperk dus.

5) Overweeg bij tijdsdruk om geen Vraag- en Antwoordronde te houden. Nodig mensen achteraf uit om naar je toe te komen! Ook een mooie gelegenheid om de mensen die echt geïnteresseerd zijn in jou en je ideeën persoonlijk te ontmoeten. Een V&A ronde als je behoorlijk uitloopt komt ook moeilijk van de grond.

Kortom het draait meer om je toehoorders dan om jou. Ik hoop dat ik hiermee een perspectief biedt om presentaties voor iedereen beter en prettiger te maken.
‘Don’t go for correctness or completeness, go for connection!’

Fijne kerstdagen en een sprekend 2010!
Ook in het nieuwe jaar succes gewenst met jouw stappen om een effectieve en inspirerende spreker te worden.

Je reactie op dit artikel is welkom.

Hoe voorkom je dat je uitloopt met presenteren? is a post from: StreamConsult

Charisma is een sterke persoonlijke aantrekkingskracht die iemand uitoefent op andere mensen, die wordt ervaren als een bepaalde uitstraling.

Meer uitstraling wil iedereen. Waarom? Omdat iedereen gelooft dat je dan aantrekkelijker wordt voor anderen en zo meer relaties, werk, klanten en interessante mensen naar je toe trekt. Dat je overtuigender wordt en je beïnvloedingsvermogen toeneemt. Ik geloof dat ook.

Tegelijkertijd denken veel mensen dat uitstraling of charisma alleen is weggelegd voor knappe grootheden als Maxima en Obama. Het is wel bewezen dat uiterlijke schoonheid en macht absoluut meewegen op de charisma barometer, maar dat je daarmee geboren moet zijn om uitstraling te hebben, is echt onzin.

Onlangs had ik een reünie met klasgenoten van de lagere school. In ieders herinnering was ik een onopvallende leerling. Dat herkende ik, want ik voelde mij destijds anders en kleiner dan anderen. Ik had ook het idee dat er nog van alles ontbrak aan mij; mooiere kleding, bepaalde vrienden, een knapper gezicht, handigheidjes met babbelen, moed en nog veel meer. Dat hield me vaak tegen om eens op iemand af te stappen of het woord te nemen.

Het voordeel van die verlegenheid was dat ik goed werd in waarnemen. Ik heb niet alleen veel naar mensen gekeken en ik heb ook veel naar ze geluisterd. Door de jaren heen ging ik zien waarom de ene spreker met gemak aandacht kreeg en een andere spreker nauwelijks of niet.

Charisma hangt namelijk ook sterk samen met wat je vindt van jezelf en wat je vindt van anderen! Het hangt samen met zelfbeeld en zelfvertrouwen en de manier waarop je anderen tegemoet treedt. Voor iedereen zijn deze zaken een project voor het leven, maar ik deel je een aantal krachtige ‘kijktips’ om dat proces te versnellen. Ik daag je uit om ruimte te maken voor de volgende denkbeelden die al menig spreker exponentieel heeft doen groeien:

1) Beschouw elk ander in een gesprek, elke luisteraar bij je presentatie in het moment dat je deze aankijkt als de belangrijkste persoon in de wereld. Gewoon je nieuwsgierige aandacht beschikbaar stellen aan één iemand, en daarna aan de volgende en daarna weer een ander. Het gaat er niet om, om ieder paar ogen van je publiek te pakken te krijgen, maar wel om de kwaliteit van de aandacht die je schenkt. Denk bij elk persoon dat het fijn is dat hij/zij er is en laat de oordelen maar eens voor wat ze zijn, ongeacht wat de luisteraar doet. Zie jezelf als een soort ‘liefdevolle sponsor’ van je toehoorder.

2) Beschouw ook de aandacht die je hebt voor een ander als waardevol en belangrijk. Echte aandacht is goud waard. Aandacht krijgen is een diepliggende behoefte van elk mens. Zonde dus om aandacht en ook woorden tussen hoofden in te verspillen.

3) Zie jezelf op het moment dat je gaat presenteren als iemand die een unieke kans in handen heeft; je kunt nl anderen iets leren, meegeven, verkopen, inspireren en ja zelfs transformeren……Of het nou gaat om een betaalde speech of een budgetpresentatie; met spreken kun je anderen beïnvloeden en in beweging zetten.

4) Beschouw jezelf als iemand die alles in huis heeft om de presentatie op dat moment te houden. Het is essentieel om ervan uit te gaan dat je van niemand de goedkeuring, bevestiging of toestemming nodig hebt om je verhaal of speech te houden.

Zie jezelf daarom als compleet in het moment van spreken. Geen extra benodigdheden! Vertrouw er maar op dat je gaandeweg vanzelf dat zult leren, opzoeken of ontdekken wat je een volgende keer weer nodig hebt. Maar nu is nu en dat is goed. Ik weet, dit is een moeilijke gedachte voor een spreker, maar wel een essentiële en de meest krachtige om prettiger gezelschap te zijn en mensen bij je te houden.

Besef dat de kwaliteit van je gedachten sterk sturend is op wat je bewust maar vooral onbewust aan signalen uitzendt. Als je daar echt werk van maakt, dan zijn mensen graag bij je. Kijk zelf ook maar eens naar mensen die jij als bijzonder gezelschap ervaart. En kijk met deze wetenschap nog eens naar Maxima of Obama…

Onlangs ging een deelnemer, die de dag startte in behoorlijke onzekerheid, naar huis met de overtuiging; “Als ik het met liefde doe, dan lukt het me!”
Ik heb haar als een spreker met uitstraling ervaren; een ‘liefdevolle sponsor’. Ze zal dat zelf ook kunnen ervaren, als ze op diezelfde manier naar haar eigen videobeelden kijkt die ze meekreeg.

En tijdens die reünie van mijn lagere school…..heeft niemand mij overgeslagen. Ik had niet eens mijn mooiste jurk aan, maar had wel volop beschikbare waardevolle aandacht.

Succes met jouw groeistappen in zichtbaarheid en presenteren

Je reactie op dit artikel is van harte welkom.

Het geheim van aantrekkelijkheid van binnenuit is a post from: StreamConsult

Veel sprekers hoor ik zeggen; “als er maar interactie op gang komt dan loopt mijn presentatie wel. Dan voel ik me niet zo in mijn eentje staan en heb ik minder last van zenuwen.” Dat effect begrijp ik. Een grote bron van ontspanning zit inderdaad in het het contact met je publiek. Echter een presentatie is nooit een aaneengesloten discussie of een doorlopende vraag- en antwoordronde. Dit artikel gaat over hoe je snel en effectief bij aanvang dat gevoel van interactie en contact kunt krijgen zonder daadwerkelijk in gesprek te zijn met je publiek.

“Bestook me a.u.b. met vragen, anders sta ik zo’n monoloog te houden!” Zo opende een woordvoerster van een bedrijf onlangs een seminar. Het publiek was verward en de spreekster vervolgde de weg die ze zelf had geplaveid; een monoloog! Het resultaat was er ook naar; een afwachtend publiek dat niet gemotiveerd was om te luisteren. Zo’n moeizame start herstel je niet makkelijk.

Hoe ontstaat dat nou, zo’n ‘eilandgevoel’? Dat komt omdat er iets ontbreekt aan hoe je voor de groep staat en hoe je je publiek benadert. Vooral aan het begin van een speech is het nodig om een brug te slaan tussen jou en het publiek. Hoe kun je dat doen?

1)Allereerst is het van belang om aanwezig te zijn. Nu zul je misschien denken ‘maar ik sta er toch gewoon?’. Er is echter een wezenlijk verschil tussen er staan en aanwezig zijn. Aanwezig ben je als je je aandacht ook echt beschikbaar stelt aan alle aanwezigen. Dat betekent dat je open staat voor contact en met een positieve intentie naar je toehoorders kijkt.

Dat kan alleen als je daar je rust voor neemt. Als je snel het podium op rent of druk met papieren of apparatuur bent, ben je niet aanwezig. Als je losbarst met een grap of ‘Goedemorgen, ik ga iets vertellen over…..!’, ben je niet aanwezig!
Aanwezig ben je als je de rust neemt om eerst het contact -als vanzelf- te laten ontstaan; door in een moment van stilte enkele mensen aan te kijken. Dit is echt een hele belangrijke stap om instant te kunnen aansluiten!

2)Om echt de kloof te dichten en je publiek te motiveren om met je mee te gaan kun je nog iets doen. Je kunt in je openingsfase duidelijk maken dat je gaat antwoorden op een vraag of probleem dat leeft bij je publiek. De mensen die naar jou komen luisteren willen zich bevestigd voelen. Ze willen erkend worden in hun probleem of behoefte.

Er moet een soort verlangen ontstaan om meer van je te horen.
Ze willen voor zichzelf vaststellen dat ze er goed aan doen om daarom aandacht te schenken aan jouw verhaal.
“Aan het eind van deze presentatie heeft u geleerd wat u kunt doen als uw peuter grenzen blijft overschrijden.” Of “Ik nodig u uit om samen met mij stil te staan bij de betekenis van dit onderzoek en te ontdekken waarom dit onderzoek het verschil gaat maken.”

3)Tenslotte kun je letterlijk WIJ en U/Jij-taal gebruiken i.p.v. IK-taal om een brug te slaan.
Dat kan in de vorm van een (retorische) vraag waar niet direct een verbale reactie op hoeft te volgen, maar een andere; bijvoorbeeld een hand opsteken. “Wie van u heeft wel eens moeite met het vinden van een sterke opening bij presenteren?” In plaats van “Ik heet Elvin en ik ga het hebben over openingen bij speeches.”
“Wie van jullie heeft er al meer dan 50 connecties op LinkedIn?” In plaats van “Ik ben online netwerkexpert en ik ga iets vertellen over linken met mensen.”

U/jij-taal kan ook in de vorm van een vraag die de toehoorder alleen in gedachten een antwoord laat formuleren. Bijvoorbeeld “Herkent u zo’n situatie waarin iedereen een lotje krijgt en uitgerekend uw hand wordt overgeslagen?”. Of “Geloof je dat je een topinkomen kunt verdienen als je niet jouw boodschap voor groot publiek kunt overbrengen?” Op deze manier raakt de toehoorder vanzelf betrokken.

Het is van essentieel belang dat je zowel energetisch (aandacht) als inhoudelijk aansluit bij je publiek. Dan kom je van een ik-verhaal in een wij-verhaal. Voor meer gemak, effect en plezier bij spreken en presenteren.

Je reactie op dit artikel is welkom.

Van een ik-verhaal naar een wij-verhaal is a post from: StreamConsult

Een volle zaal. Tweehonderd hoofden zijn gericht op jou. Je voelt je hartslag in je keel. Terwijl je toch al eerder voor groepen hebt gestaan. Je zenuwen lijken met je aan de haal te gaan. Wat kun je doen met zenuwen die je vlak voor je presentatie of speech overvallen omdat je voor een grotere groep staat dan je gewend bent? Daarover gaat dit artikel.

Laatst belde Roy voor een telefonische coaching. “Ik heb vreselijk last van zenuwen en jij kunt mij daar vast vanaf helpen.” Of ik nog snelle tips heb voor zijn spreekangst. Roy presenteert regelmatig, maar dit keer bestaat het publiek uit zo’n 200 mensen en normaal spreekt hij voor groepen van maximaal 40 personen. Hij zegt dat hij daarom voor het eerst last heeft van spreekangst en over twee dagen is het al zover.

“Komt die angst nu pas op?” Vraag ik hem. Nee, de spanning neemt al dagen toe en nu is het zo heftig dat hij diarree heeft. Letterlijk ‘hoge nood’ dus. Het komt vaak voor dat sprekers die menen nooit (echt nooit) last te hebben van zenuwen, al ruim voor een presentatie wel degelijk een aanrollend en stijgend spanningsniveau hebben. Vooral als de context van de speech een andere is dan waar ze bekend mee zijn. Ze drukken de spanning weg door het er maar niet over te hebben of in zichzelf te ontkennen. Dit kan grote gevolgen hebben voor het moment suprême. Bij het aanbreken van het eerste spreekmoment stijgt de adrenaline nog eens extra met allerlei ongewenste fysieke symptomen als gevolg.

Het is belangrijk te leren om in een vroeg stadium spanning te onderkennen en daar uiting aan te geven. Je kunt pas jezelf leiden als je zelfbewust bent. Dit vraagt om een ander proces dan tips en trucs toepassen. Die les knoopt Roy in zijn oren voor een volgend keer. Hij is geschrokken van zichzelf en wil in de nabije toekomst hier verder met me aan werken. Zo’n verrassing wil hij nooit meer.

Voor nu is het besef voldoende dat alleen hijzelf de sturing kan organiseren die nodig is om de toespraak te houden. Als een klein kind wil hij zich daarom laven aan de tips die hem NU moeten redden en hij wil ALLE tips die ik heb! Met deze paniek krijgt hij juist minder adviezen. Het bewust toepassen van allerlei instructies aan jezelf in een angstige situatie, is al een hele opgaaf. De kunst is om je dan juist te beperken tot dat wat haalbaar is. Dan kan het resultaat kan opleveren.

1) Om te beginnen is het effectief om je gedachten te onderzoeken die de grootste spanning opleveren. Bij een groter publiek zijn dit vaak gedachten die ongelijkwaardigheid uitdrukken (ik ben alleen, zij zijn met velen). Ze zijn onhandig en niet nodig. Pure energieverspilling. Ze verdienen je aandacht niet. Vervang ze door gedachten die een gelijkwaardigheid met je toehoorders uitdrukken. Voel maar eens het verschil tussen: “Zitten al die mensen wel op mij te wachten? Als die massa maar niet ziet dat ik zenuwachtig ben” -en- “Ik mag mijzelf en mijn verhaal zo dadelijk neerzetten voor veel mensen die hier wat aan hebben, ik voel adrenaline in mijn lijf en dat mag.”

2) Beschouw die massa van zoveel mensen als vele losse ‘relaties’ die je kunt aangaan. Roy geeft toe dat ie in één op één situaties geen diarree krijgt van de zenuwen. Even echt de aandacht voor elk individu dat je aankijkt. Energie volgt je aandacht.  Er ontstaat vanzelf contact met je publiek  waar je ontspanning in vindt.
Diezelfde middag nog kan Roy dit oefenen in een vergadering die hij voorzit. Telkens met één iemand zijn terwijl je spreekt.

3) Start je presentatie met stilte, zodat jij en je publiek een moment hebben om aan te komen. Je kunt even wennen aan elkaar en aan de nieuwe situatie. Met name bij een groter publiek is dit cruciaal. In het begin van een presentatie is er altijd een natuurlijk gat tussen spreker en publiek dat overbrugd moet worden, voordat er ruimte is om een boodschap te plaatsen. Jij kunt als spreker zo het publiek energetisch gezien overzien en ‘omvatten’ en beter in het moment komen om te speechen.

De dag na zijn toespraak belt Roy spontaan op; de tips maakten een wereld van verschil. Hij is tevreden. Onhandige gedachten vervangen, geeft rust en in stilte voor publiek beginnen helpt je om je aandacht te mobiliseren. Als ik hem vraag naar zijn grootste winstpunt zegt hij; “zo’n groot publiek is eigenlijk je grootste vriend, ik kan daar nog meer gebruik van maken. Dat principe van één op één met iemand zijn uit je publiek was voor mij een ware eyeopener. Het werkte enorm ontspannend!”

Je reactie op dit artikel is welkom.

Wat te doen bij zenuwen voor een groot publiek is a post from: StreamConsult

Inspiratie 

Desai antwoordde: “Wat Gandhi denkt, wat hij voelt, wat hij zegt en wat hij doet is allemaal hetzelfde. Hij heeft geen aantekeningen nodig”. Glimlachend voegde hij eraan toe: “U en ik, wij denken één ding, voelen een tweede, zeggen een derde en doen een vierde, dus hebben we aantekeningen en dossiers nodig om het allemaal bij te houden”.

Uit: Gandhi, Eknath Easwaran

_____________________________________________________________________

Herken je hier iets uit als je zelf iets vertelt of presenteert en wil je ook leren hoe je op ontspannen en evenwichtige wijze mensen toespreekt? Wil je ook voelen en ervaren dat het klopt wat je doet tijdens een presentatie?  Kijk onder ‘Als Jezelf voor een Groep’

Synchroon in wat je denkt,voelt, doet en zegt is a post from: StreamConsult

Zwelt bij jou de spanning ook aan als je in een voorstelronde zit? Schiet je dan ook in je hoofd om te bedenken wat je zo direct gaat vertellen? Gaat je hart steeds sneller slaan naarmate je beurt dichterbij komt? Veel mensen vinden dit de meest moeilijke vorm van presenteren en het meest afschuwelijke moment dat ze kunnen bedenken.

Op het moment dat de beurt aanbreekt is de spanning werkelijk te snijden. Deze belangrijke eerste presentatie mondt vaak uit in afrafelen, stamelen, wiebelen, binnensmonds spreken etc. “Ik heet uh en uhm ik heb drie kinderen. O ja ik werk voor…” Kortom niet echt een inspirerende eerste indruk en vaak ook frustrerend voor jezelf omdat je niet echt vertelt wie je werkelijk bent. Jaren geleden had ik daar ook grote problemen mee, maar nu niet meer.

Hoe komt het dat dit zo’n groot probleem is? Dat komt omdat de meeste mensen het gewoonweg te goed willen doen of zich minder of kleiner voelen dan een ander uit de groep aanwezigen. Die eerste indruk zal en moet daarom perfect zijn. De druk wordt zo vooraf onbewust opgebouwd. De acceptatiegraad voor eigen onvolkomenheden daalt zo spectaculair dat je niet meer met jezelf kunt zijn. Alle onzekerheid wordt verbloemd door de meest verkrampte gedragingen.

Het gevolg is dat je in feite afwezig bent tijdens de voorstelronde! Je bent alleen bezig met jezelf, veelal naar binnen gekeerd ook al heb je je (glazige) ogen gericht op de andere sprekers. Van binnen ben je bezig met de spanning onder controle houden en het afdraaien van de juiste tekst in je hoofd.

Veel mensen zeggen de oplossing te weten; gewoon als eerste gaan spreken, dan ben je er maar vanaf en dan kun je opgelucht ademhalen. Dat kan werken, maar helaas heb je niet altijd de regie van de bijeenkomst in handen. Bovendien vermijd je hiermee het werkelijke probleem. Vermijding versterkt juist angstgevoelens voor een volgende keer.

De oplossing is echter veel eenvoudiger. Het is namelijk een kwestie van prioriteiten stellen. Maak het je eerste prioriteit om aanwezig te zijn en te blijven in het hier en nu (punt). Dit is echt de meest cruciale stap om door die spanning heen te komen.

Ik geef je enkele tips om die aanwezigheid (Presence) kracht bij te zetten.

1. Gun jezelf dat je niets hoeft te proberen. Je bent oké zoals je bent, je hoeft daarvoor niets speciaals te doen! Je hoeft niet je best te doen, je hoeft je hartslag niet onder controle te krijgen, je hoeft geen buikademhaling toe te passen en je hoeft niet eens je hoofd of knikkende knieën stil te krijgen. Je hoeft ook geen tekst te bedenken (!).
2. Of je nu wel of niet aan het woord bent; stel je aandacht in de vorm van zachte ‘luisterende’ ogen beschikbaar. Luisteren dus! Blijf zo gericht op degene die spreekt en als je zelf spreekt richt je je tot anderen.
3. Is het jouw beurt om te spreken, start dan vanuit stilte. Dat is minstens één volledige ademhaling; in en met name uit. Met de uitgaande adem vloeit de meest belemmerende spanning als vanzelf weg. Vanuit stilte komen de juiste woorden vanzelf, jij weet immers als geen ander wie je bent.
4. Een opening met ‘IK BEN…’ geeft meer aanwezigheid en is krachtiger dan ‘Ik heet…of Mijn naam is…’ of ‘Ik vertegenwoordig bedrijf X’. Met  ’Ik ben..’  kom je ook makkelijker bij de juiste woorden over jezelf.

Belangrijk blijft dat je prioriteit legt bij het aanwezig zijn en blijven tijdens een voorstelronde! Blijf beschikbaar …en dan zul je merken dat er een soort support terugkomt van de andere aanwezigen. Zij zijn namelijk ook allergisch voor voorstelrondjes en willen ook dat jij je goed neerzet.

Ik geniet tegenwoordig van een voorstelrondje. Nieuwe mensen ontmoeten en mezelf rustig presenteren. Iedereen kan het leren.

Succes gewenst met jouw groeistappen in presenteren.
Reacties op dit artikel zijn welkom.

Hoe overleef ik het voorstelrondje? is a post from: StreamConsult

Harold is een klant van StreamConsult die regelmatig presenteert. Een tijd geleden kwam hij naar me toe: “Ik wil toch echt van dat ehm en uhm af, ik vind het zelf zo irritant! Ik hoor het mezelf steeds doen in presentaties” Waar hij last van heeft, deelt hij met velen. “En ik erger me er ook aan bij anderen!” voegt hij er nog aan toe. Ze vragen blijkbaar een groot deel van zijn aandacht, die kleine woordjes.

Succes gewenst met jouw stappen om natuurlijk en effectief te presenteren.
Je reactie op dit artikel is welkom.

Hoe je verbindingswoorden als uhm en eh kunt laten varen is a post from: StreamConsult

Mijn nieuwsbrief van november 2008 ging over spreekangst en spreekspanning. Eén van de meest voorkomende angstgevoelens. Bijna in koor kreeg ik reacties als ‘zodra ik iemand tegenkom die dat heeft, dan stuur ik je artikel door’ of ‘een vriend van mij kan daar wel wat aan hebben’.

Ik weet dat deze ‘vriend’ voor een stukje in ieder van ons woont… Mensen zijn van nature kuddedieren en de angst om uit (laat staan vóór) de kudde of groep te moeten zit diepgeworteld. Behalve direct fysieke kenmerken zoals zweten, blozen, hartkloppingen, dichtgeknepen keel, overmatig toiletgebruik, trillenetc., zijn er ook verkapte verschijningsvormen. Daarom geef ik je hieronder vier ‘hoedjes’ die onze ‘vriend’ ook wel eens draagt.

Let op; het mogelijk herkennen van onderstaande punten is al een eerste stap om ze bij jezelf aan te passen. Voor elk ‘hoedje’ bestaat een tegenbeweging en ik kan je daarbij helpen. Ze zijn niet bedoeld om je een probleem aan te praten, maar om je op weg te helpen naar vrij spreken in het openbaar. Meer een oproep om je niet langer te verstoppen. Onderstaande voorbeelden helpen je om te herkennen hoe jij je ‘pijn’ uit de weg gaat.

1) Hoedje ‘valse hoop’; nog meer en beter je best doen.
We denken bijvoorbeeld: als ik mij tot het uiterste inspan, dan accepteert het publiek mij en mijn boodschap vanzelf. Ik moet alles vertellen en het moet perfect verlopen. Daar ben ik verantwoordelijk voor. Dat doen we dan bijvoorbeeld zo:

• Uitgebreid en gedetailleerd voorbereiden
• Veel tijd besteden aan ons uiterlijk
• Veel tijd besteden aan fysieke omstandigheden van dezaal
• Veel PowerPoint dia’s maken (dan vergeten we natuurlijk zelf ook niets te melden)
• tijdens depresentatie naar binnen keren (detached) om controle en regie bewust in handen te houden of juist in het publiek gaan hangen en onszelf verliezen (attached)
• spontaniteit buiten de deur houden en niet goed op storingen reageren
• in een rol stappen (status) en die rol vasthouden

2) Hoedje ‘valse ontkenning’; je behoefte ontkennen
We vertellen onszelf dat hetallemaal niet zo erg is dat we onszelf de gelegenheid ontnemen om onszelf en onze ideeën zichtbaar te maken aan anderen. Of we zeggen dat de angst zelf niet zo erg is. Bijvoorbeeld:

• Ach, ik ga me niet uitsloven om me zo te laten zien hoor, daar krijg ik kapsones van
• Ik ga gewoon voor de groep staan, daar moet ik maar tegen kunnen hoor
• Ze hebben me niet gevraagd om mijn product te presenteren… Ik heb het ook veel te druk om die erbij te doen

3) Hoedje ‘valse macht’: boos worden op de ander en die de schuld geven. Bijvoorbeeld:

• Dit is een onmogelijke publiek, daar kan niemand wat bijgedaan krijgen!
• Waarom moet mijn collega uitgerekend nu ziek worden, nu moet ik haar praatje overnemen!
• Hebben ze twee kapotte lampen laten zitten. Zo kan ik daar niet staan!
• Ze moeten gewoon luisteren! Het is toch onfatsoenlijk om als publiek niet te luisteren!?

4) Hoedje ‘valse schuld’: jezelf onderuithalen en de schuld geven. Bijvoorbeeld:

• Ik ben niet gevraagd om een toespraak te houden, want ik ben ook zo saai
• Wie zit er nou op mij en mijn verhaal te wachten
• Ik durf ook niks zeg! Tja zo’n bangerd zet niemand op het podium.

Ik durf gerust te stellen dat niemand vrij is van dergelijke overlevingsstrategieën. Ze hebben ons namelijk heel lang geholpen om bepaalde pijn buiten de deur te houden. Helaas kunnen ze belemmeren in je verdere leven en in dit geval om met gemak en plezier voor een groep te staan.

Zelf was ik ooit een ver doorgeslagen versie van ‘valse hoop’ en wist me staande te houden met PowerPoint en status. Dat straalde volgens sommigen wel kracht uit, maar plezier had ik er niet in en ikbereikte mijn publiek niet echt. In feite was ik machteloos. Totdat ik  ‘Relational Presence’ ontdekte.
Dit is de basis van Speaking Circles® van grondlegger Lee Glickstein.

In essentie heeft iedereen die spreekt voor een groep de behoefte om geaccepteerd te worden en de behoefte om nuttig te zijn. Als daaraanvoldaan wordt, hoef je nergens bang voor te zijn. Hoe doe je dat dan, nuttig en gewenst zijn? Dat bereik je door met aandacht de relatie met je publiek voorrang te geven boven de inhoud.

De kernboodschap van Lee Glickstein was voor mij een enorme opluchting; je hoeft daar niet zo je best voor te doen, je hoeft helemaal niet zo hard te proberen. Het enige wat je doet is steeds één op één beschikbaar zijn met iemand uit het publiek via neutrale ontspannen ogen. Je hoeft niet eens contact te maken!  Dat leek bijna te éénvoudig…

Ik ging op ontdekkingstocht om uit te vinden wat Relational Presence voor mij kon betekenen. Eerlijk is eerlijk; ik had er niet meteen lol in en voelde aanvankelijk behoorlijke weerstand. Maar al snel kwam het besef van het nut ervan en later…het gevoel van gemak en het plezier in voor een groep staan, met eigenheid, kracht en gemak.

Meer plezier door minder hard te werken en meer mezelf te zijn, dat gun ik iedereen!
Reacties op dit artikel zijn welkom.

Wil je ook ontdekken hoe je krachtig, op je gemak en als jezelf voor tien of voor duizend mensen kunt staan?
Kijk onder ‘Als Jezelf voor een Groep’ voor de eerstvolgendemogelijkheid en schrijf je in.

Overlevingsstrategieën bij spreekangst is a post from: StreamConsult

En toen viel het stil……!
Zelfs de meest ervaren spreker kan zich ongemakkelijk voelen bij de gedachte aan een (langere) stilte tijdens een presentatie.
Een diep gevoel van leegte en paniek, waarin je hoofd het van je overneemt en volop stemmetjes uitstort als “o jee, wat nu?” – “wat zal het publiek niet van me denken” – “dit is een black-out, ik faal” – “dit wordt helemaal niks meer” – “als dit maar niet te lang duurt”.

Waarom is stilte moeilijk? We kunnen stilte niet toelaten, omdat we gedurende ons leven geconditioneerd raken met beperkingen en eisen rondom stilte. Stilte beoordelen we daarom als saai, nutteloos, verspilling, onbekend, weinig opbrengst, geen controle of iets anders. Dit willen gewoonweg niet (punt)!

Labels als ‘black-out’ of ‘faalpresentatie’ zijn bovendien niet reëel en maken je beleving onnodig zwaar. Ze zorgen er ook voor dat je niet uit je moeilijke moment komt. Het ‘even niet hoeven weten’ of ‘het publiek wacht rustig tot mijn volgende woorden’ voelt al anders.

We vluchten soms het liefst weg of gaan heel erg ons best doen om de leegte te vullen. Vaak waar te nemen als overcompensatie in de vorm van geforceerde taal of rare maniertjes. Zo zag ik ooit tijdens een langere stilte, een spreker met zijn rechterarm, over het hoofd heen naar zijn linkeroor reiken om dat oor dubbel te vouwen. Alsof de woorden daar verstopt zaten…

Waarom is stilte interessant om te onderzoeken bij presenteren?
Stilte is een meervoudig, krachtig en onmisbaar instrument bij presenteren. Zo kun je stil zijn:
- vóór je begint (zodat je publiek ook stil wordt);
- tussen je zinnen, zodat je je woorden kunt zien landen;
- na het tonen van een plaatje of het maken van een punt;
- om zelf te luisteren tijdens je verhaal;
- om te kunnen inspelen op wat er gebeurt;
- om emoties te delen of je publiek mee in een sensatie te trekken;
- om af te sluiten.
Dit kun je zelf al oefenen door stiltes in gesprekken of voordrachten in te bouwen die ongeveer één volledige, rustige, ademhaling duren. Precies, in en uit!

Hoe kan het een comfortabel moment worden?
Door met je aandacht beschikbaar te blijven voor de ander (je publiek) en voor jezelf tegelijkertijd. Dat bereik je door het vermogen te trainen om steeds één op één met iemand te zijn uit je publiek met zachte, ontspannen ogen. Meer een manier van zijn, dan een manier van doen! Telkens een aantal (begin bij vijf) seconden beschikbaar zijn voor de één voordat je met je aandacht naar de volgende persoon gaat.

Zodra je je comfortabel kunt voelen in situaties van stilte en zelfs die waarin je het even niet weet, doorbreek je een cruciaal punt! ‘Easy-going in the Not-knowing’ verschaft je een snel en vrij pad naar meesterlijk en plezierig presenteren. Door deze momenten aan te gaan, kun je ontdekken dat de stilte je de juiste woorden kan aanreiken vanuit je onbewuste. Dan hoef je vooraf helemaal geen woorden te weten, alleen de hoofdlijnen die je wilt neerzetten. Wie wil er nu niet met dit gemak spreken?

Even stil(staan)…, een hele vooruitgang!
Succes gewenst met jouw stappen om boeiend en met plezier te gaan presenteren.

Je reactie op dit artikel is welkom.

Het jongleren met stilte tijdens je presentatie is a post from: StreamConsult