Reacties op: Van een ik-verhaal naar een wij-verhaal

Door: Lianne Ebbinkhuijsen

Lianne Ebbinkhuijsen — Wed, 30 Sep 2009 09:06:13 +0000

Hallo Arold!

Dank voor je reactie, jouw kijk en het aanreiken van een interessant discussiepunt!

Ik ben het helemaal met je eens dat je eerst gaat voor de verbinding. Ik voel minder voor je idee dat je als spreker support van je publiek ‘moet’ ‘verdienen’. Moeten en dingen doen staan volle aanwezigheid m.i. in de weg. Het verschil tussen ZIJN en DOEN.
Daar bedoel ik ook mee; ieder heeft zijn aandeel. Zowel publiek als spreker.
Mijn uitgangspunt is dat publiek doorgaans een positieve intentie heeft (toehoorders willen ook dat het een goede presentatie wordt). Als een spreker bij het eerste begin zijn aandacht middels ‘luisterende ogen’ beschikbaar stelt en een positieve intentie heeft -als het kan in een moment met niets/stilte- dan ontstaat verbinding vanzelf. Kwetsbaarder of ‘bloter’ zoals mijn klanten wel eens zeggen, is er bijna niet. Een soort ‘Zijn met Niets’. Maar iemand die met zo’n stilte kan zijn, ervaart een soort ‘instant contact’ /’instant rapport’.

Vanuit dat startpunt, kan een vraag aan publiek m.i. wel. Als je als spreker je positieve intentie laat zien, voelt het publiek zich ook niet ‘verplicht’ om te antwoorden of iets anders te ‘moeten’. Wat er wel vaak gebeurt, is dat toehoorders op onbewust niveau eigenlijk al meedoen!

Het artikel is overigens niet bedoeld om allerlei soorten openingen te behandelen (daar kunnen we denk ik een heel e-book over schrijven) maar om mensen een praktische handreiking te doen die in de praktijk dit proces van overbruggen willen versnellen.

‘Jezelf in alle kwetsbaarheid neerzetten’ zoals je zegt vind ik in zijn algemeenheid een belangrijke factor om te binden en te boeien. Ik denk dat je daarmee ook doelt op (persoonlijke) verhalen en metaforen? Uit rollen stappen?
Het inspireert mij in ieder geval weer voor nieuwe artikelen.

Nogmaals zeer bedankt en blijf geïnteresseerd naar jouw ervaringen en visies!
Hartelijke groet,

Lianne

Door: Arold Langeveld

Arold Langeveld — Wed, 30 Sep 2009 07:03:18 +0000

Hallo Lianne,

Alweer een goed artikel van jou!
Wil alleen op punt 3 iets aanvullen. Wanneer een spreker meteen start met een interactie met het publiek puur omdat hij /zij dan zelf kan ontspannen, kan dat ook behoorlijk misgaan. Ik ben van mening dat een publiek de spreker wel wil helpen door te reageren maar dat de spreker dat eerst moet ‘verdienen’. Wanneer je eerste woorden meteen een vraag zijn, is er een grote kans dat het publiek juist op slot gaat waardoor de spreker dan juist op een eiland komt te staan. Ik adviseer daarom pas te beginnen met een interactie nadat je zelf verantwoordelijkheid hebt genomen voor je ‘eilandgevoel’ door zo moedig te zijn om jezelf (met je kwetsbaarheid) neer te zetten. Inderdaad door ‘aanwezig’ te zijn. Daarna kan je het publiek heus betrekken maar dat doe je dan niet meer om je eigen kwetsbaarheid ‘op te lossen’ maar gewoon om verbinding te maken.
Ben je het me me eens of denk je er anders over?

Groeten,

Arold

Door: Lianne Ebbinkhuijsen

Lianne Ebbinkhuijsen — Tue, 29 Sep 2009 20:15:09 +0000

Zeer bedankt voor al die mooie reacties op mijn blog!

@Suzanne; helemaal mee eens, aansluiting is essentieel om die ander met je mee te krijgen. Ik vind dat zelf in tekst veel moeilijker dan met spreken (ieder zijn/haar vak), daarom fijn om van juist van jou zo’n reactie te krijgen!
@Brigitte; dank voor je compliment, doet me oprecht goed!
@Welmoet en @Erno; succes ermee! Graag gedaan.
@Barbara; het is inderdaad niet een ‘moeten’ van de spreker alleen. Ieder heeft zijn bijdrage in het geheel. Die ‘strijd’ die je noemt hoor ik ook vaker van deelnemers/klanten. Dank voor dat herkenningspunt!

Met een hartelijke groet,
Lianne

Door: Barbara

Barbara — Tue, 29 Sep 2009 14:42:07 +0000

Hi Lianne,
Wat een goede uitleg geef je aan de angst van ‘spreken voor publiek’. Het doet mij meteen denken aan de uitleg die ik kreeg tijdens mijn lerarenopleiding.
Maak je leerlingen (in jouw voorbeeld: publiek) medeverantwoordelijk voor het slagen van de les (lees: presentatie). Dit was voor mij het inzicht dat ik nodig had om voor de klas minder strijd met mezelf te leveren en mijn aandacht te richten op de leerlingen.
(Niet dat ik het leuk vond om les te geven, integendeel…) Je hebt me trouwens nu inspiratie gegeven voor een nieuwe blog
Hartelijk gegroet,
Barbara

Door: Erno Hannink

Erno Hannink — Tue, 29 Sep 2009 14:29:09 +0000

Goed artikel Lianne. De tips kan ik gelijk morgenavond en volgende week toepassen. Ik zie het al voor me.

Dank je wel.

Door: Welmoet Babeliowsky

Welmoet Babeliowsky — Tue, 29 Sep 2009 10:01:13 +0000

Hoi Lianne,

Goede tips. Ik krijg meteen ideeën wat ik de deelnemers bij het begin kan vragen bij mijn workshop volgende week. Deze tips komen dus voor mij precies op het goede moment.

Bedankt, Welmoet

Door: Brigitte van Tuijl

Brigitte van Tuijl — Tue, 29 Sep 2009 09:54:31 +0000

Hoi Lianne,

Wat een goed artikel weer. Mooi hoe jij het belang van energetisch aansluiten (of afstemmen) op je de groep uitlegt, en hoe je dat combineert met tips om inhoudelijk aan te sluiten op je publiek.

Complimenten!

hartelijke groet,

Brigitte

Door: Suzanne Meijles

Suzanne Meijles — Tue, 29 Sep 2009 09:40:34 +0000

Hallo Lianne,

Wat een helder en aansprekend artikel! Dankjewel.

Het roept bij mij ook herkenning op vanuit mijn vak. Aansluiten bij je publiek, daar draait het allemaal om: of je nu spreekt of schrijft. En ook in een presentatie doe je dat door aan te sluiten bij een emotie, gevoel of ervaring die je publiek herkent. Dat is bij schrijven ook zo. Jouw artikel is daar een mooi voorbeeld van!

Veel groeten,

Suzanne Meijles
ProTaal
helpt zelfstandige ondernemers zélf overtuigende teksten te schrijven waar ze meer klanten mee werven